La stato fragmenta ekstreme de la revolucia-livularo estas evidenta por ?iuj. Do kiaj diferencoj estas inter ni kaj la aliaj grupoj kontra?kapitalismaj, kiuj apogas la klasbatalon?
Ni nomi?as internaciistoj ?ar ni kredas, ke la interesoj de la ekspluatataj samas tutmonde, kaj ke komunismo ne eblas atingi?i ?e sola geografia areo - mito kolportita de stalinismo kiel vero. Ni tial kontra?as amare la stalinismon en ?iuj formoj, tro longe identigitan kun "komunismo", de kaj la bur?aro kaj multaj generacioj de laboristoj, kiuj sincere esperon vidis, kiam la posedo de industrioj, distribuado, lando, ktp., ?an?i?is de privata al ?tata, lasinte tiel ?i kapitalismajn produktorilatojn kaj ?iajn partojn (varoj, mono, salajroj, profitoj, ?tatlimoj, ktp.) grandparte sendifektaj. Tio ?i ne estas komunismo sed certa formo de kapitalismo; ?tata kapitalismo. Post 1917 la ekonomia blokado de Sovetunio kaj la malsukceso de la mondrevolucio ?e Okcidento signifis, ke la revolucio transformi?is en sia malo, fine i?ante imperiisma bloko, kiu disfalos post nur 70 jaroj.
Je la konfliktoj inter unu nacia bur?aro kaj alia, de Palestino al E?skujo, ni estas de proleta flanko. Tiu ?i signifas malagnoski ?iujn teritoriajn pretendojn favore al interfrati?i de laboristoj el la tran?eoj kontra?aj. Tio ne signifas, ke oni ignoras pasive la laboristojn, kiuj estas viktimoj de militista okupado, sed ke oni proponas la revolucian-defetismon por la unueco de la proletaro, preter bur?aj limoj. Tiel-nomataj militoj de nacia-liberigo estas subtila kaptilo por treni la laboristaron, la senposedulojn, malanta? la ?aroj de reakciaj bur?aj interesoj.
Ni penas esti politika referencopunkto por la proletaro, ?efe al tiuj sekcioj, kiuj seniluzii?is pri la sindikatoj, ?iuj la sindikatoj; tio ne signifas, ke la batalo por defendi tujajn interesojn de nia klaso (salajroj, laborhoroj, laborintensoj, ktp.) finis. Male ja! Sed sindikato estas ne plu iel ajn la formo, per kiu proletoj povas (efike) organizi sin kaj efektivigi siajn batalojn. La sindikatoj nun estas senka?e ilo por regi la klasbatalon kaj administri laborforton servante al kapitalo, dum bazsindikatoj, malgra? la intencoj de siaj anoj, estas malakra armilo por la proletaro, ?ar ili proponas radikalajn ekonomiajn postulojn sen pridemandi la le?an kaj ekonomian kadron imponitan de la bur?a ?tato. La vaneco de la agado de bazsindikatoj pro la krizo malka?i?intas, kio severe limigintas la eblecon de ilia politika praktiko reformisma.
La? ni la reala alternativo al sindikatoj estas la sinorganizigo de la batalo, kio devas spontanee origini de la laboristaro, ekster kaj kontra? la sindikatoj, por elekti por si mem la plej efikajn formojn de mobilizi?o, kiuj nepre estos neakordigebla kun la sistemo. La batalo por tujaj interesoj devas neniam, tamen, forgesi, ke la ?eneralaj interesoj de la klaso estas la renverso de kapitalismo, kaj ?i tial, tiu celo devas esti sen?ese ligita al ?i.
Ni estas kontra?parlamentaj; la ideo de pu?i tiujn instituciojn en proletan direkton "de interne" signifas rigardi ilin erare kiel ne?traloj, kiam fakte ili estas la strukturoj, kiujn la bur?aro donas al si por imponi sian regadon. La partopreno de la diversaj "komunistaj partioj" en bur?aj parlamentoj, le?farejoj kaj registaroj, estas rizulto de rezigni - eterne - la revolucian vidpunkton, kaj signifas akcepti demokratan pacon (kio finfine apogas sin, memoru ni, sur bur?aj pafiloj).
Renverso de kapitalismo eblas nur per revolucio, t.e. la konkero de politika potenco de la proletaro, ekster kaj kontra? ?iuj bur?aj pse?dodemokrataj kanaloj (balotadoj parlamentaj, reformoj, ktp.), me?anismoj kiuj estas speciale destinitaj por eviti iun ajn radikalan ?an?on je la socio. La forumo de nia "demokratio", la organoj de poteno de la revolucio, estos anstata?e la laboristaj konsilioj, amasaj kunvenoj konsistante el deputitoj delegitaj kun specifa mandato, kiuj povas esti revokita iam ajn. Sed tiuj ?i organiza?oj neniam i?os reale organoj de proleta potenco, sen la aprobo de klara klasprogramo celanta la abolicion de ekspluato kaj, tial, la forigon de klasoj, por socio de libere-asocii?itaj produktantoj kiuj laboras por plenumi homajn bezonojn. Tiu ?i programo ne falos de la ?ielo, sed estas la produkto de la konscio de tiu sekcio de la laboristaro, kiu penas kompreni la lecionojn de pasintaj bataloj, regrupigante sin je internacia nivelo por formi partion, kiu batalas ene de la laboristaj konsilioj kontra? kapitalismo kaj por socialismo. Tio ne estas partio de regado, kiu anstata?us la klason, sed partio de agitado kaj politika gvidado surbaze al tiu programo. Nur se la plej konscia sekcioj de la proletaro alprenas la politikan gvidantecon de la revolucia partio, estos ni sur la vojo al la revolucia socialisma transformo.
La Internaciista Komunista Partio (Battaglia Comunista) fondi?is kun tiuj ?i celoj dum la Dua Mondmilito (1943) kaj tuj kondamnis amba? flankojn kiel imperiismajn. ?i originas de la komunisma-livularo itala, kiu ekde 1920 kondamnis la degeneradon de la Komunista Internacio kaj stalinigon imponitan sur ?iuj la partioj kiuj anis en ?i. En la 70-aj kaj 80-aj jaroj, ?i proponis serion de konferencoj, kiuj kondukis al la kreo de la Internacia Buroo por la Revolucia Partio kaj fine la Internaciista Komunista Tendenco (2009).
Ni estas por la partio, sed ni ne estas la partio a? ?ia sola kerno. Nia tasko estas partopreni en ?ia konstruado, intervenante en ?iuj bataloj de la klaso, penante ligi ?iajn tujajn postulojn al la historia programo; la komunismo.
Akompanu nin!