در حالیکه کل جهان به تماشا نشسته، رنج و عذاب مردم سوریه همچنان ادامه دارد. تجلی این رنج و عذاب، در هیچ کجا، همچون شهر حلب نبوده است. آتش بس اخیر، پس از تخریب کاروان کمک های سازمان ملل متحد و قتل ۲۰ نفر از امداد رسانان آن، شکسته شد. از آن زمان، رژیم و حامی آن روسیه، این شهر را بی وقفه و بی امان از هوا بمباران کرده (که در آن، برتری کامل دارند) و به بدبختی شهروندان گرسنه و بیمار و در حال مرگ و میر، افزوده اند که نه تنها از بمباران شهر بلکه از کمبود مواد غذایی و کمبود وسائل اولیه پزشکی نیز رنج میبرند. به خصوص، هدف قرار دادن ِ گویا عمدی بیمارستان ها، نفرت انگیز است. هر کسی با هر درجه از حساسیت انسانی، تنها می تواند با غم و اندوه شاهد این رخداد باشد، اما باید درک کنیم که این، یک عمل ماورا طبیعی و آسمانی نیست. این محصول آدم های واقعی ست که به عمد به قتل مردم بی گناه دست زده است. این یک عمل شیطانی و محصول یک سیستم اجتماعی در حال پوسیدن است. شوربختی سوریه، محصول اشتهای وحشی نظم سرمایه داری در بحران است. در عصر زوال امپریالیستی، هیچ یک از طرفین این جنگ، قادر نیستد قدمی عقب بگذارند. این جنگی ست تا پایان تلخ آن، که درد و رنج انسان ها صرفا به عنوان « آسیب های جانبی » در نظر گرفته میشود. این تلخی، نتیجه پیچیدگی در منافع امپریالیستی ست که از دست و پنجه نرم کردن برای کنترل خاورمیانه و سراسر جهان، ناشی میشود. برای روسیه، دفاع از آخرین حکومت طرفدار خود در منطقه، برای ایران و عربستان سعودی، مبارزه برای تبدیل شدن به قدرت غالب منطقه ایست. برای ایالات متحده این موضوع، در باره چگونگی ادامه « قرن آمریکا » بوده است و این به معنای کنترل منابع حیاتی انرژی، یعنی زیر بنای تسلط دلار در تجارت جهانی ست. این به خودی خود نیز، برای ایالات متحده آمریکا حیاتی است چرا که اجازه می دهد تا مشکلات اقتصادی خود را، از طریق تجارت دلار به سایر نقاط جهان صادر کند. هرچند تلاش امپریالیستی با یک دندگی ناشی از تکبر سلطه امپریالیستی، به بی ثباتی عراق و از بین بردن دولت (مسلما پلیسی وحشیانه) و عروج هر دو سلفی ها و جهادی هات داعشی منجر شد. افزون بر این، فروپاشی مالی اقتصاد جهانی که به بهار عربی منجر شد و رسیدن ان به سوریه، زنجیره علل بربریت جاری در سوریه را (ولو در فرم ساده شده)، کامل میکند.

نوشته زیر، ترجمه بخش هائی از مقاله‌ پرومته (مجله نظری نبرد کمونیستی) است که روی نقش بین المللی ترکیه تمرکز کرده است. ما به نقش بازیگران دیگر و به بررسی دقیق تر وضعیت داخلی ترکیه از زمان کودتا، در مقالات آینده، در جزئیات خواهیم پرداخت، به هر حال، نوشته زیر حاوی اشاره به آن چیزهایست که در این درام هولناک، پشت سر نوسانات و تضادهای یکی از بازیگران امپریالیست میگذرد.

یک دهه قبل، ترکیه به عنوان یکی از پویا ترین بازیگران در خاورمیانه در نظر گرفته میشد. به عنوان یکی از کشورهای به اصطلاح مینت ( مکزیک، اندونزی، نیجریه و ترکیه )، از نرخ رشد بالائی (که حتی پس از فروپاشی مالی در سال ۲۰۰۸ کماکان نسبتا بالا باقی ماند) بر خوردار بود. ترکیه همچنین به عنوان متحد مصر، اسرائیل، ایالات متحده آمریکا، روسیه و حتی سوریه دیده می شد. به نظر می‌رسید که فرم اسلامی دموکراتیک میانه رو آن، برای کشورهای دیگری که در آن مسلمانان در اکثریت بودند، نمونه دلخواه بوده باشد.

در حمله به کشتی حامل وسایل کمکی به غزه، ترکیه با اسرائیل درگیر شد، اما صرفا سبب افزایش نفوذ ترکیه در سراسر جهان عرب شد. به نظر میرسید که بهار عربی، ترکیه را حتی قدرتمندتر کرده باشد، در دوران پسا قذافی لیبی و مصر، ترکیه مورد تحسین همگان شد، از رژیم مرسی اخوان المسلمین پشتیبانی کرد. به نظر میرسید که الگوی ترکیه، برای صادرات به کشورهای دیگر با جمعیت اکثریت سنی، ایده‌آل باشد. با همه احوال، همه اینها خیلی طول نکشید. ادامه هرج و مرج در لیبی و سرنگونی مرسی، سبب عقب نشینی های مهمی شدند.

پس از حملات پارک گزی و افشای فساد در رژیم اردوغان توسط قضات گولن یست، تمرکز اردوغان بیشتر به دشمنان داخلی ترکیه معطوف شد. سیاست خارجی تبدیل به بازی وصف مرد قوی، به مخاطبان داخلی شد که به معنای پایین کشیدن جنبش ملی احیا شده کردستان نیز بود. به این دلیل بود که اجازه و در ابتدا حتی تشویق ِ استفاده از ترکیه به عنوان راه ارتباطی با سوریه ( در آن زمان، به عنوان مخالفان ضد اسد، این برای ترکیه مناسب مینمود ) داده شد. و هنگامی که روسیه به طور فعال در سوریه مداخله کرد، نیروی هوایی ترکیه یکی از جنگنده های بمب افکن روسیه را سرنگون کرد.

پیامدها، انزوا در خارج از کشور را افزایش دادند. اگر چه اردوغان هر گونه صحبت از بحران را رد میکند، اما ترکیه دارای مشکلات اقتصادی بطور بالقوه بسیار زیادی است. ترکیه دارای کسری بودجه قابل توجه،۳۲ میلیار دلار در سال ۲۰۱۵، بوده که به معنای نیاز به قرض گرفتن از خارج از کشور میباشد. قبلا اوراق قرضه آن، توسط دو موسسه سنجش رتبه اعتباری « بنجل » ارزیابی شده اند که به معنای پر هزینه و دشوار شدن اخذ وام های خارجی خواهد بود. و اینها در زمانی اتفاق میفتد که صنعت گردشگری شاهد افت ۳۰ درصدی در تعداد گردشگران در نیمه اول سال بوده است. ( افت ۹۳ درصدی در تعداد گردشگران روسیه، وقتی که پوتین تورهای تعطیلاتی و پرواز به ترکیه را ممنوع کرد). اینها همراه با تهدید روسیه برای قطع حمایت از پروژه های زیربنایی (از جمله ترک استریم مورد اشاره در زیر) اردوغان را مجبور به انجام این چرخش کرد. همین در مورد حمایت از داعش نیز صدق میکند که در هر دو مورد داخلی و خارج از کشور، با بمب گذاری های انتحاری در شهرهای عمده ترکیه و رشد کردهای محصور مورد حمایت آمریکا در مرزهای ترکیه، تعهدات الزام آور را ایجاب کرده بود و رژیم را از دو جهت تهدید می نمود. این پس زمینه برای توضیح تناقضات در سیاست خارجی ترکیه است که در نوشته زیر بدان پرداخته شده است.

سازمان کارگران کمونیست

۱ول اکتبر ۲۰۱۶

ترکیه، خلافت اسلامی (داعش)، خطوط لوله گاز و دگرگونی در توازن امپریالیستی

عنان امپریالیسم ترکیه رها شده است. اردوغان برای ایجاد نسخه جدید از سلطنت عثمانی از طریق جنگ با هر دو دشمن داخلی و بین المللی، در تلاش است. همزمان، با پیشبرد همکاری نظامی با آمریکایی ها، در ساخت خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه موسوم به «ترک استریم»، با هدف ساخت مهم ترین کانون انرژی در دریای مدیترانه، با روسها همکاری میکند. او قبلا با داعش بود، اما حالا بر علیه آن قد علم کرده است. او بر علیه رژیم سوریه است، اما همزمان بر علیه کردها که بر علیه رژیم سوریه میجنگند، نیز هست. در این خلال، او به حذف فیزیکی مخالفان داخلی، تحت بهانه تشکیل « پادشاهی نفت » همت گمارده است، اما اگر قرار است در این امر موفق شود، نیاز مطلق، به نظم و امنیت دارد.

با توجه به دانش عمومی سیاسی بین المللی، ترکیه نگرش خود به داعش را، به دلیل حمله انتحاری اول ژوئیه در سوروچ که منجر به مرگ ۳۲ شهروند ترکیه شد، تغيير داد. طبق نظر کارشناسان، پیش از این، نگرش ترکیه به جهادی های خلیفه، ظاهرا عدم دخالت بود، ول کردن همه چیز به حال خود تا مسیر خود را با زور زدن های دیگران طی کند. با این حال در‌واقع برای قاچاق نفت و سلاح، و راه اندازی اردوگاه های آموزشی، به مردان خلیفه اجازه عبور از مرزها را میداد، در نتیجه در عمل، برای عملیات نظامی و تجاری داعش، به عنوان یک پایگاه حمایتی عمل میکرد. در محاصره شهر کوبانی، ارتش آنکارا در چند صد متری آن، نه تنها صرفا یک تماشاگر باقی ماند بلکه اجازه داد که این شهر به تسخیر درآمده و قتل عام غیرنظامیان اتفاق افتد. افزون بر این، برای حملات هوایی علیه دستگاه نظامی داعش، مانع استفاده ایالات متحده از فرودگاه های ترکیه شد. تنها امر خود را به شکست رژیم اسد در سوریه معطوف کرد و اگر شبه نظامیان داعش نیز برای این مبارزه میکردند که چه بهتر. سپس به طور ناگهانی به اتحادهای خود تغيير جهت داد. حالا آنکارا بمباران داعش را آغاز کرده است، اجازه استفاده از پایگاه هوایی اینجرلیک را به نیروی هوایی ایالات متحده داده و در عمل به ائتلاف علیه خلافت اسلامی پیوسته است.

مثل همیشه توضیح این مسئله را نمی توان در حوزه ایدئولوژیک یا اختلافات مذهبی و یا در این مورد بخصوص، در اقدامات تروریستی که باعث مرگ ۳۲ شهروند ترکیه شد، پیدا کرد، بلکه آنها را در طرح های بلند پروازانه و نئو عثمانی سلطان اردوغان در دنبال کردن اهداف امپریالیستی که به حمایت از بغدادی منجر شد، باید جستجو کرد، حتی اگر این حمایت ها، صرفا مخفی و غیر رسمی، بوده باشند.

مشکلات داخلی

اردوغان در انتخابات ۷ ژوئن پیروز شد، اما بدون آن اکثریت مطلقی که او امیدوار بود، که به او اجازه میداد که تغییر قانون اساسی را در جهت شبه دیکتاتوری ریاست جمهوری شروع کند. این پیروزی نسبی و ناکافی او را به یک بررسی تاکتیکی از جمله اجماع احزاب سیاسی و ضد جهادی که قبلا مخالفان سیاسی خود او بودند، به دست آورد. احیای اعتبار به این معنا، این موقعیت را برای او فراهم ساخت که در مبارزه در درون حزب خود، حزب عدالت و توسعه نیز، در برابر معاون و رقیب آنتاگونیست خود بولنت ارينج و سلف او عبدالله گل، موفقیت بیشتری کسب کند. بنظر میرسد که بخش هائی از ارتش، در برخی موارد، با سیاست خارجی و تصمیم گیری های رئیس جمهور، بی قراری نشان داده باشند. خلاصه، هدف تغيير ارتش به بازوی مسلح حزب عدالت و توسعه و یا به نوعی، شبه نظامیان خصوصی تحت فرمان سلطان احیا شده عثمانی ست. همه به این امید که نقشه های موجود، او را در انتخاباتی که اعلام شده، پیروز خواهد کرد، تا به حمایت مردمی که اجازه می دهد او، سلطان « جدید » ترکیه عثمانی شود، دست یازد.

به همان اندازه جدی، تغییر مسیر برای اهداف داخلی از جمله سرکوب خشونت آمیز مخالفان داخلی نیز توجیه پذیر شده است. و در کنار بمباران مواضع داعش در سوریه، آنها مواضع کردهای سوریه را نیز بمباران میکنند، تنها کسانیکه با داشتن برخی سرنخ هایی با ایران، در حال حاضر با پیش روی خلافت اسلامی مقابله میکنند. آیا اینها متناقضند؟ مطمئناً، اما واقعیت اینست که اردوغان درحالیکه دشمنان خود، جهادگران البغدادی را هدف قرار داده، مبارزه بر علیه رژیم بشار اسد را ادامه میدهد و همزمان با تضعیف کردهای سوریه به کردهای داخل ترکیه نیز پیام میفرستد، به طوری که بدانند که برای آنها آینده ناسیونالیستی وجود نخواهد داشت. اردوغان، بلافاصله، البته نه بدون نگرانی عمیق، پیدایش « دولت کردستان » در شمال عراق را اعلام کرد. مسئله ئیکه برای مدت طولانی، مورد نظر استراتژی نفتی آمریکا بوده است. او نگران است که فروپاشی احتمالی سوریه به تولد یک سرزمین محصور کرد دیگری، در مرزهای ترکیه و عراق منجر و سبب تحریک جاه طلبی های حزب کارگران کردستان پ‌کاکای « او » برای استقلال طلبی شود.

ما در چارچوب داخلی ترکیه، به دو اپیزود سرکوب شدید باید توجه کنیم. اولین موضوع، بمباران برخی مواضع پ‌کاکا در خاک ترکیه است که آتش بس شکننده سال ۲۰۱۲ بین دولت ترکیه و حزب اوجالان را به طور موثر شکست. نگرانی اردوغان در مورد رفتار رادیکال تر پ‌کاکا، چیزی که از موافقت نامه های امضا شده توسط رهبران آن بیشتر مجاز شمرده شد، منجر به یک سری حملات هوایی پیشگیرانه و سرکوب کردهای ترکیه - خونین تر از حملات بر علیه شبه نظامیان داعش، شد. این سبب شده که بسیاری از ناظران داخلی و بین المللی بر این باور باشند که مبارزه بر علیه داعش بیشتر شبیه به یک « بهانه خوب » برای مبارزه با دشمن داخلی بود. دشمنی که بسیار نزدیک تر و خطرناک تر بوده و ضمن اینکه خلافت اسلامی هم تلقی نمی شود.

دومین موضوع، باز هم هم در جبهه داخلی، اینست که آرشیتکت امپراتوری نئو عثمانی، به مقابله دشوار و بی‌ملاحظه، برای از بین بردن یکی دیگر از شرکای عذاب دهنده از صحنه سیاسی داخلی، مبادرت میورزد. در ۳۱ مارس، عضوی از حزب خود خوانده مارکسیستی ترکیه ( جبهه انقلابی رهائی بخش خلق) وارد دادگاهی در استانبول شد و دادستان کیراز سلیم، رئیس تحقیقات مرگ یک جوان در تظاهرات پارک گزی، را کشت. پاسخ ِ دولت، تند و سخت بود. در حالی که جهادی های داعش و کردهای سوریه و پ‌کاکا شدیدا بمباران میشدند، پلیس مخفی، حدود سیصد نفر را از میان چپی ها، با کشته شدن یکنفر به عنوان خسارت های ناخواسته جانبی، دستگیر کرد. این راه را برای یک سری از حملات توسط هر دو شبه نظامیان کرد پ‌کاکا و جبهه انقلابی رهائی بخش خلق در ۹ اوت، هموار کرد که با کشته شدن تعدای از شبه نظامیان هر دو سازمان و نیروهای مسلح به پایان رسید. هیچ یک از این حوادث غم انگیز، جاه طلبی های اردوغان را متوقف نکرد، کسی که از این وقایع به عنوان بخشی از طرحهای خود، برای سرکوب تروریسم استفاده خواهد کرد. یا توده های زحمتکش و کارگران ترکیه در مسیر انقلابی، خود را سازمان خواهند داد و یا سلطان آرزومند، در بازی های سیاسی داخلی خود، مسیر آسانی را خواهد پیمود.

مشکلات بین المللی

عامل دیگری که دولت آنکارا را مجبور به این چرخش کرده است، تغییر اوضاع بین المللی ست، هم از لحاظ تغییر توازن قدرت های امپریالیستی و همچنین نقش ترکیه در حوزه کسب درآمد در توزیع گاز در آسیا و شیوه های بازاریابی آن، که دستخوش تغییر بوده اند.

مهم ترین تغییر در توازن قدرت های امپریالیستی در منطقه، قطعا موضوع هسته ای اخیر بین ایالات متحده و ایران است. برای اوباما، متقاعد کردن ایران در انتخاب مسیر جدید و امضای قرارداد، بالاتر از همه یک موفقیت سیاسی بین المللی ست که در رزومه رئيس جمهور تقریبا بازنشسته ایالات متحده آمریکا، غایب بود. به گفته وی، این توافقنامه، که از ایران میخواهد راجع به بمب اتم به مدت ده سال فکر نکند، جهان را، با حفظ و عدم تغییر تعداد اعضای باشگاه هسته ای، امن تر میکند. به این معنا که دیپلماسی او به موفقیت بزرگی دست یافته که در غیر اینصورت همه چیز به شکل سابق، یعنی ماندن در بحران مداوم میبود. در واقع، رییس جمهور ِ در حال عزیمت، دارد باتوم را به جانشین احتمالی دموکراتیک خود با برخی از « نتایج » خوب در زمینه سیاست خارجی میسپارد. علاوه بر این، حرکت اوباما، دارای هدف معین ِ جدا کردن ایران از نفوذ روسهاست، و یا حداقل تضعیف این رابطه با هر عواقبی که در کل منطقه داشته باشد. این, شامل تلاش برای برداشتن ایران از استراتژی پیچیده گاز و نفت بین روسیه و چین، با تضعیف بخش دریای خزر آن استراتژی ست.

برای رئیس جمهور روحانی، توافق ایران با ایالات متحده پایان یک کابوس است. حذف تحریم ها برای اقتصاد آیت الله ها، از هر دو نظر تجارت و نفت، کمی اکسیژن فراهم خواهد نمود، احیای موقعیت ایران به عنوان قدرت منطقه ای از نقش فعلی که در سوریه، عراق، در مورد مسئله کردها، و همچنین در تنشهای سیاسی و نظامی متناقض علیه توسعه طلبی داعش بازی میکند، فراتر میرود.

از سوی دیگر، توافق انرژی هسته ای برای ترکیه آغاز یک کابوس است. اولین نگرانی ترکیه، از دست دادن حمایت آمریکا است، حتی اگر این حمایت ضعیف، زود رنج و حساس و گاهی هم متناقض میبود. این تغییر در توازن قدرت به نفع ایران و به ناچار به ضرر ترکیه تمام شد. به احتمال زیاد، در پرتو این وضعیت جدید، از نظر سیاست های بین المللی، دولت اردوغان در « حد وسط » عمل میکند، برای بهبود روابط با آمریکا و با « دشمن-متحد » اسرائیل، و بازگرداندن رابطه قدیم همکاری های نظامی با پنتاگون که قبلا علیه روسیه و اقمار آن در دریای مدیترانه انجام میشد، تلاش میکند، در نتیجه، نسبت به خلافت اسلامی تغییر موضع داده و عملاً وارد ائتلاف ضد داعش شد و به منظور تقویت و حفظ امید رابطه با دولت ایالات متحده و ادامه تثبیت ترکیه بعنوان مرکز اصلی نفت در سواحل دریای مدیترانه، پایگاه هوایی خود را در اختیار ایالات متحده آمریکا، گذاشت. چرخش سیاست آمریکا نسبت به ایران که حالا بیشتر از همیشه محتمل است، موجب شکست جاه طلبی های اردوغان در رهبری امپریالیستی خود شده که محتاج ِ ایجاد روابط حسنه با واشنگتن است، حتی اگر این شامل دادن امتیازاتی باشد که قبلا در دستور کار نبود. این مسئله قبل از ماه مارس گذشته روشن بود، زمانی که معامله هسته ای با ایران روی کارت بود، و بدین خاطر دولت آنکارا با ریاض توافق نظامی امضاء کرد که نیروهای خود را بر علیه رژیم بشار اسد با تامین مالی گروه های مسلح مخالف مانند، جبهه النصره و احرارالشام در حالی که همزمان با جهادی های خلیفه میجنگند، متحد کنند. حرکتی که در صورت موفقیت، سیاست نئو عثمانی اردوغان را به ایالات متحده نزدیک تر کرده و آسیب های وارده از ظهور احتمالی ایران در صحنه را کاهش میدهد و مهمتر آنکه، به نقش خود به عنوان یک مرکز مهم برای نفت دریای مدیترانه، ادامه میدهد.

خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه موسوم به «ترک استریم»

تغییرات در سیاست خارجی ترکیه به همین جا ختم نمی شود. اردوغان یک عملگرای درجه اولی ست که توانایی حضور همزمان در چندین جا را داراست. با عقب نشینی در مسئله داعش و به منظور نزدیکی به امپریالیسم آمریکا، پس از ملایم کردن لحن خود در برابر دشمن دیرینه در دریای خزر، ایران ِ دوره جدید مورد حمایت واشنگتن، به منظور دنبال کردن جاه طلبی های امپریالیستی خود در دریای مدیترانه، دوباره درب گفت و گو با اسرائیل را باز کرد، همچنین در روسیه بر خود، جای پایی، پیدا کرده است.

داستان خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه به ناتوانی روسیه در شروع پروژه قدیمی خود یعنی خط لوله گاز جنوبی بر میگردد که اتحادیه اروپا به منظور جلوگیری از وابسته بودن کامل به گاز روسیه، خواهان انجام گرفتن آن نبود و به دلایل آشکار رقابتی، توسط ایالات متحده بایکوت شد و با طرز برخوردی که دولت بلغارستان،- توسط دولت ایالات متحده به خوبی در مورد آن آگاه شده بود- به ان داشت، انجام آن عملی نبود.

روسیه امید خود را از دست نداد. در هفتم ماه مه سال ۲۰۱۵، مدیر عامل شرکت گازپروم، الکسی میلر، با همتای خود از شرکت بوتاس برای ساخت خط لوله گاز (ترک استریم)، یک توافقنامه قطعی امضا کردند که گاز را از سرزمین های دور سیبری از طریق دریای سیاه به ترکیه میآورد. وظیفه ساخت این سازه بزرگ تا سال ۲۰۱۶ با عبور از اوکراین « خائن »، به گازپروم روسکایا سپرده شد. برای روسیه این فرصت بزرگی ست که بار دیگر خود را به عنوان منبع قابل اعتماد گاز به جنوب اروپا مطرح کند و برای ترکیه امکان واقعی بوجود آمده که بعنوان تنها مرکز در دریای مدیترانه مطرح باشد. اما جاه طلبی های اردوغان فراتر از منابع انرژی روسیه است. با مد نظر گرفتن نظریه حضور همزمان در چندین جا، منابع انرژی دیگری وجود دارند که میتوانند مدیریت شوند مثل جمهوری آذربایجان و یا حتی رقیب خود، یعنی ایران، بشرط آنکه آمریکا یک کمی حمایت کند. در حال حاضر، مهم ترین خطوط لوله های گاز و نفت، بین شرق و اروپا، از ترکیه میگذرد. خطوط لوله های موجود: خط لوله عراق و ترکیه-جیهان حامل نفت عراق از کردستان بارزانی و خط لوله باکو-تفلیس-جیهان، و در کنار اینها، خط لوله باکو-تفلیس-ارزروم، خط لوله ترانس آناتولی، خط لوله ترانس آدریاتیک-، و همچنین خط لوله آبی. با خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه «ترک استریم»، امپریالیسم ترکیه « وزنه واقعی » خواهد یافت، به طوری که در توافقنامه با هر کسی، و با ظهور هر گونه گروهبندی جدید، منتج از تغییرات در ترتیبات نظام گاز و نفت، و یا حتی چشم انداز احتمال شکل گیری آن، در برابر هر کسی که ممکن است، پروژه نئو عثمانی بزرگ را به کوچکترین نحوی به خطر اندازد، میتوان از مشت آهنین استفاده کرد.

ترکیه با وجود داشتن تفاوت های عمیق با مسکو در رابطه با اوکراین، سوریه و همه پرسی در کریمه، که هنوز توسط آنکارا مورد تایید قرار نگرفته، به نظر می‌رسد که توافق خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه، که درها و فرصت های تجاری دیگری را باز میکند، با وجود تضاد با سیاست های پرو آمریکائی، آن سیاستی ست که آنکارا می خواهد اتخاذ کنند. اگر انتظارات خطی با نوسانات متناقض قطب های مختلف امپریالیستی بین المللی، به طور مستقیم متناسب میبود، برنامه ساخت و ساز یک نیروگاه هسته ای در آکویوی، سواحل دریای مدیترانه، با همکاری شرکت روسی روس اتم، تا حالا باید آماده میشد و یک سری طولانی از توافقات اقتصادی و تجاری که سطح تجارت را از ۳۳ به 100 میلیارد دلار تا سال ۲۰۲۰ افزایش میداد، امضا میشد. در پی همه اینها، در درگیری بین محور اروپایی-آسیایی روسیه و چین و محور اروپا و آمریکا، که روشن پیش چشم همگان است، مسکو و پکن، با چشم انداز حتی گسترده تر امپریالیستی، درحال بازی با کارت قرار دادن ترکیه در چهارچوب سازمان همکاری شانگهای (SCO) میباشند. این دیدگاه به نظر می‌رسد که در برابر و مقابله با تلاش آمریکا برای دور کردن ایران از نفوذ روسیه و چین بوده باشد.

در این سناریو، که در تعداد و « کیفیت ِ » بازیگران، بسیار متنوع است، یک چیز روشن است و آن اقدام در جهت منافع خود با کوهی از ابهامات. ترکیه، که می خواهد خسارت های وارده از توافق هسته ای آمریکا با ایران را محدود کرده و توافق خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه را تقویت کند، بازسازی ساختار سیاسی ملی و در مجاورت مرزهای خود را، شدیدا مورد نیاز میداند. این اتفاقی نبود که چرا اردوغان، در مورد مسئله خلافت اسلامی تغییر جهت داد، زمانی که او متوجه شد که ادامه جاه طلبی ها، در نزدیکترین مرز های خود، هم بلافاصله و هم در آینده، سبب بی ثباتی خطرناک خواهد شد. به همین دلیل او فکر کرد که اگر بقیه سوریه اسد، در نهایت منفجر شود، خطر پیدایش دومین دولت کرد، بعد از اولین آن در عراق تحت مسعود بارزانی، وجود دارد، که جاه طلبی های ملی شبه نظامیان پ‌کاکا را، علی رغم چرخش های اوجالان، افزایش خواهد داد. بنابراین، تضعیف مخالفین کرد و هر نوع دیگری از مخالفان ِ داخل کشور، اگر نه بیشتر که به همان مهمی مبارزه با داعش البغدادی، ست. اقدامات تقریبا به طور همزمان در برابر داعش، سوری ها، کردهای عراق و احزاب چپ رادیکال، در واقع، بخشی از فرایندیست که دامنه بزرگ شدن احتمالی ایران شیعه را میگیرد و یک اقدام پیشگیرانه تاکتیکی ست در دفاع از ساخت خط لوله گاز میان ترکیه و روسیه، مثل همه کسب و کارهای بزرگ، شرایط مغایر و عناصر اختلال، باید کاملا و بصورت رادیکال هر چه زودتر از سر راه برداشته شوند.

در درون و ورای مناطق امپریالیسم کوچک و بزرگ که بر تاریخ جهان در هماهنگی با منافع خود حکومت میکند، توده محرومین را جا بجا میکند، بدون یک پروژه اجتماعی جایگزین و یا یک نقطه مرجع سیاسی انقلابی، به ابزار تحقق این اهداف تبدیل میشوند. تحت کنترل ایدئولوژی طبقات حاکم خود، توده های محروم کارگری، همیشه در آستانه بقا، آخرالامر، به چنگال این یا آن جهادی میافتند، چه سنی یا شیعه، همیشه در خدمت منافع دشمن طبقاتی قرار میگیرند. این شبکه ها می توانند حتی سکولار یا مذهبی ناسیونالیسم باشند، اما آنها همیشه از مخالفان سیاسی طبقه کارگر حمایت میکنند.

زمان آن رسیده که این شبکه ها شکسته شوند، تا به تنها جایگزین ممکن برای سرمایه داری امپریالیستی و بحران ویرانگر و جنگ های حتی ویرانگر تر آن، معنای سیاسی داده شود. زمان تشکیل حزب انقلابی بین المللی که جهت گیری سیاسی را به سوی کمونیسم فراهم می کند، فرا رسیده است.

اف دی

اوت ۲۰۱۶