سند زیر مقدمه ایست قدیمی بر تاریخ حزب کمونیست انترناسیونالیستی (نبرد کمونیستی) که در سال ۱۹۴۳ تاسیس شد و قدیمی ترین سازمان کمونیسم چپ موجود که تداوم سازمانی داشته است. تاریخ آن حالا بخشی از تاریخ گرایش کمونیست انترناسیونالیستی ست. اطلاعات تاریخی بیشتر را می توان در جاهای دیگر این سایت پیداکرد.

در دسامبر سال ۱۹۱۷، جناح چپ حزب سوسیالیست ایتالیا (حسا)، انتشار روزنامه خود بنام شورا را پایه گذاری کرد که از اکتبر سرخ در روسیه به عنوان آغاز "انقلاب اجتماعی بین المللی" استقبال کرده و از همه تز ها و بحث های سیاسی لنین حمایت میکرد.

در سال ۱۹۱۹، ازجناح چپ، فراکسیون کمونیستی تحریم گرایان شکل گرفت (با عقب ماندگی ذهنی پارلمانتاریستی و توهمات انتخاباتی موجود در جناح های راست و مرکز حزب سوسیالیست ایتالیا به مخالفت برخاست)، مارکسیسم را به عنوان مبانی نظری خود و در توافق کامل با خط تاکتیکی و اهداف استراتژیک بین الملل سوم اعلام کرده و در اولین کنگره آن شرکت و همکاری نمود. تنها مورد اختلافی که از روي فرمان برداري، کنار گذاشتند، مسئله مشارکت و درگیر شدن در انتخابات و نظام پارلمانی، حتی از نوع « انقلابی » بود که بلشویکها، تحت تاثیر تجربیاتشان در دومای تزاری از آن حمایت کرده بودند.

در ژانویه سال ۱۹۲۱ در کنگره لیوورنو ، جناح چپ از اصلاح طلبان قدیمی حزب سوسیالیست ایتالیا، بر اساس « ۲۱ بند » مسکو جدا شد و حزب کمونیست ایتالیا، بخش بین الملل سوم را تاسیس کرده و رهبری آنرا بدست گرفت.

با درگیر شدن و نبرد در تمامی جبهه های سیاسی، اتحادیه کارگری، بین الملل، جناح چپ، مبارزه آشکار بر علیه اصلاح طلبی سوسیال دمکراسی و ارتجاع را، در زیر ضربات بی امان جوخه های خشونت آمیز فاشیستی، به پیش برد. برای جناح چپ، فاشیسم نه واکنش فئودالی ( آنطوریکه گرامشی استدلال میکرد و ( « خرد ایده آل » اتحاد با بورژوازی لیبرال را در « بلوک تاریخی » پیش بینی میکرد) ، بلکه ابراز وجود سیاسی سرمایه ( با « گارد مسلح » آن) در تلاش برای رسیدگی به بحران جدی اقتصادی و اجتماعی دوره پس از جنگ بود.

علی رغم مبارزه قهرمانانه حزب و تمامی مبارزینی که با فداکاری های زیاد و گذشتن از جان و منافع خود، برای برچیدن خشونت سرمایه داری، مایه گذاشته بودند، شرایط عینی و موازنه قدرت، دیگر مساعد یک راه حل انقلابی برای بحران نبود. مبارزه تنها پوشش دردناک عقب نشینی بود. رهبری انقلابی حزب، برای جایگزینی مانورهای فرصت طلبانه حزب سوسیالیست ایتالیا و کنفدراسیون کار، خیلی دیر وارد کارزار شده بود.

انحطاط بین الملل کمونیست

انزوا ِ تجربه اتحاد جماهیر شوروی در داخل مرزهای روسیه، دیگر به طور فزاینده ئی آشکار بود. از کنگره سوم بین الملل به بعد، لغزش به موقعیت فرصت طلبی، بیشتر و بیشتر آشکار میشد. این آغاز نمایش یک سری از شعبده بازي ها و اتخاذ تاکتیک های سطحی و کشدار، از جبهه متحد با دیگر نیروهای سیاسی گرفته تا ارائه فرمول های مبهم از یک دولت کارگری بود که در نهایت با تز ضد انقلابی استالینیستی ساختمان سوسیالیسم در یک کشور، بپایان رسید.

در نشست اجرایی فرا گیر بین الملل سوم (تا کنگره ششم در سال ۱۹۲۶) ، _چپ ایتالیا_، توسط اولین و مهمترین نماینده خود آمادئو بوردیگا، تنها صدای تقبيح وخامت وضعیت به وجود آمده در داخل حزب بلشویک و در بین الملل، پس از مرگ لنین بود.

در ژوئن سال ۱۹۲۳، با دستگیری بوردیگا و صدها تن از رفقای دیگر توسط پلیس فاشیست، چپ ایتالیا، دیگر از رهبری حزب کمونیست ایتالیا، در پی فشار و ارعاب بر اعضای چپ، توسط هر دو سانتریست جدید حزب تحت نظر گرامشی و نیز بین الملل، کنار گذاشته شده بود. مجله پرومته توقیف و بخشی از حزب که تحت کنترل چپ بود، منحل شد. چپ با تشکیل کمیته توافق ( Intesa ) در سال ۱۹۲۵ به عنوان اولین زنگ هشدار در برابر تحریفات حزب که بسوی از دست دادن ماهیت طبقاتی خود روانه شده بود، پاسخ خود را داد. حول این کمیته، باتجربه ترین و موثرترین اعضای سنت چپ ایتالیا به منظور دفاع از سیاست حزب - هنوز به عنوان اکثریت حاضر - در حمایت از رهبری و پلاتفرم حزب و مخالفت با مسیر اعمال شده جدید توسط مسکو، دور هم جمع شدند. کاملا آشکار بود که با بازگشت به سیاست اتحاد و سازش، به تحریف ماهیت طبقاتی اصلی حزب مبادرت شده بود.

تا اواخر ماه مه سال ۱۹۲۴، هنوز هم اکثریت حزب در کنفرانس ملی کمو ( Como ) از آن چپ بود. تنها در کنگره لیون (۱۹۲۶)، در مخالفت با تز های میانه رو اعمال شده توسط گرامشی، به حاشیه رانده شدن چپ، رسمی شد. این حرکت، تنها از آن رو که رای همه نمایندگان غایب، بخاطر اینکه تحت نظر فاشیستها بودند و با دخالت رهبری، بخود رهبری واگذار شده بود، ممکن شد.

چپ ایتالیا در خارج از کشور دست به سازماندهی مجدد میزند...

چپ ایتالیا، با « بلشویزه » (بخوانید : « استالینیزه » ) شدن حزب کمونیست ایتالیا به مخالفت برخاست و با اپوزیسیون تروتسکی در حزب روسیه، اعلام همبستگي کرد.

از این تاریخ به بعد، فاشیسم - نازیسم و استالینیسم چماق سرکوب خود را بر سر هر دو مبارزین چپ ایتالیایی و بین الملل فرود آوردند، اکثریت رفقای ایتالیایی که جان سالم به در بردند مجبور به پناه بردن به خارج از کشور، به طور عمده در فرانسه و بلژیک شدند.

در سال ۱۹۲۷ چپ ایتالیا در تبعید (در ایتالیا رفقا مهمان زندانها بودند)بخشا متحد شدند و در سال ۱۹۲۸ در پانتن (فرانسه) فراکسیون چپ انترناسیونالیستهای کمونیست تولد یافت و سپس در سال ۱۹۳۵ به فراکسیون کمونیست چپ ایتالیا تغیر کرد و به چاپ و نشر مجلات پرومته و بیلان دست زدند.

... تشکیل مجدد حزب در ایتالیا

در ادامه این خط پیوسته سرخ - که با تفسیر و کاربرد مارکسیسم انقلابی برای دفاع در برابر انواع خیانت و فرصت طلبی همراه بود - چپ ایتالیا، در سال ۱۹۴۳ حزب کمونیست انترناسیونالیستی را تأسیس نهاد. چنین امری از طریق کار هر دو ، رفقائی که در ایتالیا برای مدت طولانی در زندان های فاشیستی بودند و هم رفقای فراکسیون خارج از کشور که از مهاجرت بازگشته بودند ، ممکن شد.

اعلام بازگشت به مسیر کمونیسم انقلابی، یکی از اولین اهداف آشکار حزب کمونیست انترناسیونالیستی بود که بلافاصله خود را، در بین دو جبهه یافت: در یک سو پلیس فاشیست و در سوی دیگر گلوله های سوسیال دمکراسی تولیاتی حزب کمونیست ایتالیائی (حکا) ، خدمتگذار وفادار استالین و منافع امپریالیستی دولت روسیه، قرار دشت.

در نتیجه حزب کمونیست انترناسیونالیستی، در تقبیح دروغ، خیانت و قلدر جدید که در پشت شعار جنگ، جنگ آزادیبخش ملی، آزادی و دموکراسی خود را مخفی میکرد، تنها ماند. افشا گری سیاسی سازش ناپذیر ما، حتی در طول آخرین سال جنگ امپریالیستی، بیشترین اتهامات افترا آمیز و مسخره (جاسوس های گشتاپو ، ماموران تروتسکیستی، و غیره..) را نصیب حزب و شجاع ترین مبارزین آن کرد. موج تحت تعقیب قرار دادن کمونیستهای انترناسیونالیست، توسط اعضای حزب کمونیست ایتالیائی، براه انداخته شد. در روزهای اولیه از « دموکراسی نوین » (۱۹۴۵) در حالیکه فاشیست ها با اعطا عفو وزیر جدید دادگستری پالمیرو آزاد میشدند، با تپانچه آدمکشان « وطن پرست » و « کمونیست ملی »، دو نفر از رفقای شجاع ما، ماریو اکوا ویوا و فاستو آتی، تحت دستورات رهبران استالینیستی بخون غلتیدند. رفقای دیگر یا « ناپدید » و یا تحت اتهامات پوچ به زندان افتادند.

مواضع حزب کمونیست انترناسیونالیستی از همان ابتدا روشن و سازش ناپذیر بودند:

دریدن نقاب از ضد - فاشیسم که بورژوازی لیبرال- دموکرات و کمونیست- ناسیونالیست حزب سوسیالیست ایتالیا، آنرا نه به عنوان یک مبارزه علیه سرمایه داری بلکه به عنوان یک اتحاد ملی با نیروهای سرمایه داری، ارزیابی میکرد ؛

نقد و رد سیاست های درون طبقاتی « اتحاد مردمی » و « جبهه متحد » که از طرف احزاب استالینیستی و سوسیال دموکرات حمایت میشدند ؛

رد هر گونه حمایت از نیروهای جنگ و امپریالیسم، شامل هر دو واشنگتن و مسکو ؛

مبارزه بر علیه ضد انقلاب استالینیستی و دروغ دستیابی به سوسیالیسم از طریق مبارزه ملی.

آینده متعلق به ماست

برای بیش از نیم قرن، با ایمان به اصول پایه ئی کمونیسم چپ، حزب در برابر همه حملات، چه ایدئولوژیک و چه مادی مقاومت کرده است، نقد مارکسیستی از سرمایه داری و جامعه بورژوائی را توسعه داده است. هرگز در مبارزه به خود تزلزل راه نداده و بصورتی پایدار و محکم برای ساختن حزب بین المللی پرولتاریا، استوار ایستاده است.

امروز، در حالیکه رخنه كنترل - ناپذير ِ بحران اقتصادی، پایه و اساس بسیاری از مراکز امپریالیستی غرب و شرق را بلرزه در آورده، تاریخ، کمونیسم را در دستور کار خود قرار داده و سازماندهی مبارزه پرولتاریای جهان برای رهائی کامل خود از قید سرمایه داری را فرا میخواند. این تنها از طریق سرنگونی انقلابی جامعه بورژوایی و شیوه تولید سرمایه داری و توزیع آن که بر استثمار، فقر و ستم و تنزل کل بشریت به بربریت استوار است، قابل حصول است.