وقت سازماندهی ست!
ما در جهان ِ به طور فزاینده خطرناک، زندگی می کنیم. سرمایه داری در عمیق ترین بحران ۸۰ سال گذشته خود، غوطه ور است. سقوط نرخ سود، منجر به یک رکود بیسابقه در سرمایه گذاری در سراسر جهان شده است. اثرات آن در همه جا قابل مشاهده است. علاوه بر آن، تخریب زیست محیطی این سیاره به طور فزاینده، آینده خود حیات بر روی زمین را تهدید می کند.
دولت ها در سراسر جهان، در یک تلاش بیهوده برای کاهش بار بدهی های ایجاد شده از سوداگری مالی، بی وقفه به استانداردهای زندگی طبقه کارگر، حمله میکنند.
همزمان، بحران اقتصادی، منجر به اعمال تجاوز و تهدید نظامی در بسیاری از مناطق جهان شده است. چه در دریای جنوبی چین، چه در خاورمیانه و یا اوکراین - در همه جا قدرت های امپریالیستی با پیش بینی یک درگیری علنی، به زورآزمائی رو آورده اند.
جنگ و رشد بربریت
به نظر می رسد که ما در یک مرحله جنینی از وقوع یک جنگ جهانی بوده باشیم که در آن، هر مکانی میتواند خط مقدم درگیری امپریالیستی باشد، همانطوریکه بمب گذاری های چند ماه گذشته در بروکسل، بغداد، بیروت، استانبول و آنکارا نشان داده اند. تروریسم بنیادگرایی اسلامی، بیان تضاد قدرت های امپریالیستی، و یا کسانی که در پی کسب چنین قدرتی اند، میباشد. بنیادگرایی اسلامی در ابتدا از حمایت و پشتیبانی ایالات متحده آمریکا علیه اتحاد جماهیر شوروی و برخی رژیم های ملی عرب برخوردار شد، پس از آن داعش مورد توجه پادشاهی نفت شبه جزیره عربستان قرار گرفت و از همدستی بی سر و صدای ترکیه سود برد. با این حال، از کنترل حامیان خود خارج شد و حالا در صفحه شطرنج بین المللی بازی خود را به پیش میبرد.
امروز، داعش مرجع مرکزی تمامی نیروهای بنیادگرا ست. ممکن است که یک جنگ نا متقارن را به پیش میبرد، اما همان منطقی که پشت بمب گذاری های داعش وجود دارد، در پشت حملات دشمن «غربی» آن نیز نهفته است. در حالی که دومی، به قصابی چوپانان و دهقانان بی‌دفاع با مدرن ترین سلاح های جنگی میپردازد، داعش نیز با استفاده از روش های وحشیانه و زمخت، خود را با کشتار مردم بی دفاعی که عازم کارشان هستند، مشغول میکند.
اما اهداف و محتوا، یکسانند. تفاوت تنها در این است که یک طرف، اهداف خود را پشت سر تاکید به دموکراسی پنهان میکند، در حالی که دیگری بر نسخه ویژه ارتجاعی و تاریک اندیش از دین، اتکا دارد. اما هر دوی آنها صرفا دو روی یک سکه اند. اساس هر دو بر استثمار و تسلط بر طبقه کارگر مبتنی ست. در شکل خاصی از بنیادگرایی اسلامی، این کار با توسل به اشکال قرون وسطایی از سرکوب، دست یافتنی ست.
اگر چه بنیادگرایی اسلامی پوسیده و متعفن است، با این حال، در میان جوانان مهاجر پرولتاریزه شده هوادار پیدا میکند. کسانیکه در حومه فلاکت‌بار شهرهای بزرگ، در معرض تبعیض روزانه نژادپرستانه، بزرگ شده و زندگی مخاطره آمیزی را سپری میکنند که بیکاری و دستمزد کم، مشخصه های اصلی آن است.
این یک زندگی تلخی ست بدون امید به تغییر آن. کارنامه سرمایه داری دولتی، که در هلهله شادی مرتجعین، خود را سالوسانه « کمونیسم » نشان میداد، و جنگ تبلیغاتی گسترده بورژوازی، منجر به انواع جعلیات و ابهامات شد. حالا نارضایتی و سر‌خوردگی های اجتماعی عمیق و گزینه های اجتماعی برای بسیاری از مردم، به ندرت قابل تصور، چه رسد به اینکه محسوس باشد. « بهار عربی »، که در ابتدا امید زیادی را ایجاد کرد، به هیچ تغییر مثبتی، منجر نشد. در این اوضاع و احوال اجتماعی تهی از زندگی، تبلیغات قوی بنیادگراها با پشتوانه مالی، زمین حاصلخیزی برای جذب برخی از جوانان شده است. جوانانی که زندگی، یک بار دیگر در مقابل چشمان شان، هر چند که ظالمانه و مخرب، معنا پیدا کرده است. گوشت دم توپ شدن (علیه خودشان و دیگران) برای منافع اقتصادی و استراتژیک یکی از ارتجاعی ترین بخش های بورژوازی جهانی. این به طور چشمگیری نشان می‌دهد که چگونه، با توجه به عدم وجود یک نقطه مرجع سیاسی سازمان یافته در درون طبقه کارگر، بورژوازی توانسته خشم بخش گسترده ای از پرولتاریا را به کنترل خود در آورده تا از آن بر علیه پرولتاریا در درگیری های درون بورژوازی، استفاده کند.
جنگ، بدبختی و مهاجرت
جنگ، اهمیت جنبه های اصلی هستی پرولتاریا را که همواره وجود داشته، افزایش می‌دهد: مهاجرت. در تمامی طول تاریخ توسعه آن، طبقه کارگر یک طبقه مهاجر بوده است، یک طبقه از افرادی که برای فروش نیروی کار خود در هر کجا که سرمایه داری به آن نیاز داشته، مجبور به ترک خانه های خود بوده اند. در این سیستم اجتماعی، در مقابل گرسنگی و بدبختی و امکان زندگی، تنها گزینه، تسلیم به قانون ِ بی رحم سود بوده و اکنون نیز چنین است.
علاوه بر مهاجران ِ « سنتی »، حالا میلیون ها نفر در حال فرار از جنگهای خانمان برانداز امپریالیستی اند. در نهایت امر، آنها در دست قاچاقچیان بی وجدان گرفتار میشوند. اگر خود را به کشورهای « غنی » برسانند، مجبور به کار در آن بخشهایی میشوند که در آنجا استثمار، بخصوص ظالمانه است،
دستمزدها فوق العاده کم و شرایط کاری، بسیار سخت است. با شرایط نژادپرستانه اقامت، آنها در واقع به گروگان گرفته میشوند، که سلاح قدرتمندی ست در دست کارفرمایان برای زیر سلطه نگه داشتن مهاجران و تضعیف توانایی مبارزه طبقه کارگر، به عنوان یک کل. به همین دلیل، تعداد معدودی از سرمایه داران دست به بازی های بشردوستانه و استقبال از مهاجران میزنند. در مقابل، بقیه، بهره کشی از مهاجران را البته رد نمیکنند - اما برای بدبختی های اجتماعی، مهاجران را سپر بلا میکنند. استراتژی آنها این است که به گسترش اضطراب و هیستری در جامعه دامن زنند، از جمله در میان طبقه کارگر، که بخاطر وجود بحران، اوضاع مساعدی نداشته و به دلیل عدم وجود یک جایگزین سیاسی و اجتماعی ملموس، به طور کامل جهت خود را گم کرده است. در این وضعیت، برای راست های پوپولیست، ملی گرایان و نئوفاشيست ها، دشوار نیست که به تبلیغ علیه « مهاجران » و « مسلمانان » ، دست زده و آنها را به عنوان دشمنان فرهنگ و ارزش های ملی بتصویر کشند. این یک تله است، که اغلب هم کار می کند، به خصوص در این برهه از زمان، با اقتصاد بی‌سامان، نارضایتی های بزرگ اجتماعی و سردرگمی های سیاسی. تفرقه بینداز و حکومت کن - همواره یک اصل ضروری سازمانی جامعه سرمایه داری بوده است.
جنگ امپریالیستی و یا انقلاب پرولتری؟
اینکه بطور تمام وقت و یا در چارچوب نامطمئن ِ پاره وقت، استخدام شده باشید و یا اینکه بیکار باشید، از تجربه روزانه مان به عنوان کارگران، میدانیم که طبقه حاکمه، چگونه تلاش می کنند تا بحران سیستم شان را متوقف کنند. هزینه های تولیدی سرمایه داران، با ناامنی شغلی کارگران مزدی، « انعطاف پذیری »، اخراج و بیکاری و رقابت بیشتر برای شغل، کاهش داده میشوند. این بدان معنی است که تولید به جایی که نیروی کار ارزان تر است، انتقال مییابد، کاهش در حقوق بازنشستگی و هزینه های عمومی، در آموزش و پرورش، در خدمات بهداشت عمومی و در حمل و نقل عمومی برای رفت و آمدهای روزانه. در یک کلام، کاهش غیر مستقیم و در دستمزدهای معوق مانده، البته در جاهایی که این خدمات هنوز هم وجود داشته باشند. فعلاً تا اینجا، این جنگ طبقاتی ثروتمندان، هنوز پاسخ کافی از طبقه کارگر را نگرفته است.
در همین حال، افزایش فعالیت های اقتصادی مالی، که خود را در سوداگری بی سابقه ای منعکس کرد، نشانه ای از مشکلات بزرگ پیش روی اقتصاد جهانی و تلاش برای دور زدن آنها ست. آنها میخواهند به ما بباورانند که می توان از پول، پول ساخت، و می توان فرایند تولید را حذف کرد.
انبار شدن ثروت عظیم در پناهگاه های مالیاتی از یک سو، و تشدید بی رحمانه استثمار از سوی دیگر، حاکی از حرص و کاراکتر فاسد سرمایه داری ست. در این زمینه، کوشش مدام برای از بین بردن تأمین اجتماعی و افزایش تخریب زیست محیطی و منابع، یک چیز را کاملا روشن میکند: تداوم بیشتر سرمایه داری با بقای طبقه کارگر، و حتی بشریت و حیات این کره، ناسازگار است.
دشمن اصلی ما در کشور خود ما است! این کارفرمایان و سرمایه داران زادگاهمان هستند که ما را استثمار کرده و زندگی مشقت بار را بر ما تحمیل میکنند. اما هر دولتی، هر ملتی، هر نهاد سیاسی که بطریقی در جنگ و یا در آماده سازی برای جنگ های آینده شرکت میکند، همچنین دشمن ما است. برای طبقه کارگر تنها یک راه سرنوشت ساز برای رهائی از چرخه بحران و جنگ، وجود دارد - رد هر ایدئولوژی ناسیونالیستی در حمایت از همبستگی بین المللی، و مبارزه طبقاتی مشترک برای رسیدن به منافع مشترک خودمان. در یک کلام، تنها جنگی که ارزش شرکت کردن را دارد، جنگ طبقاتی علیه استثمارگران است. مبارزه ما برای یک جامعه بدون استثمار، بدون سرکوب و نژادپرستی است. جامعه ای که در آن ابزار تولید اجتماعی شده است و دیگر در دست سرمایه داران دولتی و یا خصوصی نیست. جامعه ای که تولید و توزیع در هماهنگی با بشریت و طبیعت، که در آن « رشد آزاد هر فرد شرط رشد آزاد همگان است » انجام میگیرد.
بسوی یک حزب جهانی طبقه کارگر
سرمایه داری یک نظام جهانی است و تنها می‌توان با مبارزه در سطح بین‌المللی بر آن غلبه کرد. برای آن به یک چارچوب سازمانی، تأسیس یک سازمان سیاسی با ساختار و ریشه های بین‌المللی نیاز است. چنین حزب کمونیست بین‌المللی انترناسیونالیست، نمی تواند ابزار سلطه، و مشخصا یک ماشین انتخاباتی باشد. در عوض باید محل پالایش سیاسی و نقطه عزیمت برای حمله به ایدئولوژی، سنت های سیاسی و فرم های سیاسی این جامعه باشد. بدون یک برنامه کمونیستی مرتبط با طبقه، هر اعتصاب، هر شورش، هر قیام ناچارا جذب نیروهای این جامعه خواهد شد، همانطوریکه تجربه سال های اخیر با اندازه کافی نشان می دهد. طبقه کارگر، صاحب هیچ سرزمین آبا و اجدادی نیست و این در مورد سازمان کمونیستی نیز صدق میکند. اولین گام به سوی یک گسست واقعی از سرمایه داری، با تشکل یابی سیاسی بین المللی انقلابیون شروع می شود. هدف گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، کمک به این فرایند است. ما ادعای « حزب » بودن و یا حتی تنها هسته جنینی بودن آنرا نداریم، اما معتقدیم که میتوانیم سهم عمده ای را در امتداد خطوط نظری و سیاسی یافته های کمونیسم چپ که تجزیه و تحلیل و دخالت گری ما را در مبارزه طبقاتی هدایت کرده، داشته باشیم. در حال حاضر، هدف استراتژیک ما این است که شرایط منزوی و تکه تکه شدن نیروهای بین‌المللی حاضر را، بشکنیم. سرمایه داری، کل کره خاکی را زیر سلطه خود درآورده و در هر حوزه از زندگی آن نفوذ کرده است. اما این سلطه را می توان به چالش گرفت، بشرط آنکه متوجه باشیم که در مبارزات روزانه در برابر دولت و سرمایه، چگونه از سلاحی که برای مقاومت در برابر حاکمیت ایدئولوژی بورژوایی لازم است استفاده کنیم:
حزب جهانی ِ انقلاب سوسیالیستی.
وقت سازماندهی ست!
بیانیه گرایش کمونیست انترناسیونالیستی
اول ماه مه ۲۰۱۶