سال گذشته وقتی که شمار کشته شدگان سوریه از کل کشته شدگان « بهار عربی » پیش افتاد، ما مقاله ای را در وب سایت مان چاپ کردیم (نگاه کنید به http://www.leftcom.org/fa/articles/2011-06-26/سوریه-مرگ-بسیاری-و-بسیار-…) که به تجزیه و تحلیل ریشه های بحران و ریشه های اجتماعی رژیم اسد پرداخت. ما یادآور شدیم که نوع قتل عام در حال اجرا توسط دولت چیز جدیدی نبود. ما نوشتیم :

« در چنین ماهی در سال ۱۹۸۲ اخوان المسلمین در شهر حما، قیام ۵۰۰۰ مردان مسلح را در برابر پدر رئیس جمهور فعلی، حافظ اسد، سازماندهی داد،. نتیجه این شد که ارتش، شهر را محاصره و آب، برق و خطوط مخابرات را قطع و شروع به بمباران آن کرد. حتی یک نفر نیز قادر به فرار نبود، گزارش شده است که حتی حامیان این رژیم نیز توسط ارتش کشته شدند. گفته شده است که تا ۲۰۰۰۰ نفر ممکن است در آن قتل عام کشته شده باشند. پیام ِ صریح، گرفته شد. هر گونه مقاومت، بدون هیچ رحمی درهم شکسته خواهد شد. از آن زمان، تا ماه فوریه اخیر، تنها صداهای روشنفکری در اعتراض به فساد رژیم و رکود در اقتصاد، شنیده شده است. خیزش فعلی در مکان های مختلف با دستگیری دو نوجوان که در درعا شعارهای ضد رژیمی بر دیوار مینوشتند، آغاز شد.»

از آن زمان تا زمان انتشار این نوشته، شمار کشته شدگان در جریان قتل عام اخیر به بیش از ۵۵۰۰ نفر ( در یک برآورد محافظه کارانه ) افزایش یافته است. استراتژی رژیم در حمص تکرار همان چیزیست که بر علیه حما در سال ۱۹۸۲ مورد استفاده قرار گرفت و آن محو و پاک سازی هر جنبنده ایی که تصور شود در حوالی جاهائیکه "ارتش آزاد سوریه" جای پا داشته باشد. همان روش در تعدادی از شهرهای سوریه از حومه دمشق تا حلب نیز بکار گرفته شده است.

بازی های امپریالیستی

تعداد زیادی در "جامعه بین المللی" دست های خود را به نشانه نگرانی به هم میمالند، اما تا کنون کاری برای پایان دادن به بدبختی میلیون ها نفر انجام نگرفته است. دلایل نسبتا روشنی برای هر کسی که دارای درک مارکسیستی از به اصطلاح "جامعه بین المللی" است، وجود دارد که صرفا چهره دیپلماتیک از رقابت امپریالیستی است،. مقالات منتشره در غرب، تقصیر ادامه خشونت ها را به طور کامل به گردن سازمان همکاری شانگهای، اتحاد سه گانه روسیه، چین و ایران میاندازند. در هفته اول فوریه، چین و روسیه، طرح به اصطلاح صلح شورای امنیت سازمان ملل متحد را که توسط پادشاهی های سنی اسلامی شورای همکاری خلیج فارس از طریق اتحادیه عرب پیشنهاد شده بود را، وتو کردند. این طرح فراخوان برای کناره گیری اسد به عنوان مقدمه ای برای گفتگو با مخالفان سوریه بود. در نتیجه، این قطعنامه با شکست مواجه شد و به توپ بستن حمص با نتایج وحشتناک افزایش یافت.

موضع روسیه این است که حالا، از رای ممتنع خود در ایجاد منطقه پرواز ممنوع در لیبی، پشیمان است که حمله هوائی ناتو توانست تعادل در برابر متحد سابق خود قذافی (۱) را بهم زند. حالا آنها آماده نیستد که همان سناریو در مقابل متحد نزدیک تر و مهم تر خود ، اسد دوباره مورد استفاده قرار گیرد. روسیه دارای پایگاه نظامی در سوریه بوده و نیاز رژیم را برای سلاح تامین می کند. اگر اسد سقوط کند روسیه تنها متحد خود را در جهان عرب از دست داده و تنها ایران، دوست دور شیرینی، متحد تسلي بخش او در خاور میانه خواهد بود.

و غرب، مثل همیشه، نقش حتی بیشتر ریاکارانه را دارد. قدرت های غربی هنگامی که مناسب خود می یابند، از احتیاط و دقت در قید و بندهای حقوقی بین المللی، چشم پوشی میکنند (به عنوان مثال در حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ که بدون حکم (۲) روشن سازمان ملل متحد صورت گرفت)، اما سوریه لیبی نیست. فاقد نفت خام شیرین فراوان، بنابراین فرصت آنی، برای بهره برداری وجود ندارد. رژیم اسد، تا حدی برای غرب و اسرائیل مفید است. درست است که پشتیبان حزب الله در لبنان و حماس در غزه است اما همچنین یک رژیم با ثبات است که بیرحمانه بنیادگرایی وحشتناک اسلامی را سرکوب کرده است. از آنجائیکه برای یک دهه از نقطه نظر امپریالیستی در شرایط عقب نشینی بوده است (خروج از لبنان و مجبور به برقراری روابط بهتر با غرب) دیگر آنچنان تهدیدی نیست. بدرجه ایکه که عراق و لیبی (در حال حاضر) به عنوان پیآمد اقدامات غرب، از خودعلائم بی ثباتی را نشان میدهند، ایده حفظ رژیم اسد در قدرت، آنقدر ها هم بد نیست. حتی مطلوب تر است وقتی که بتوان رقبای امپریالیستی خود را به عنوان علل واقعی قتل عام به تصویر کشید در حالی که آنچه صرفا شما انجام میدهید این است که دست های خود را به نشانه نگرانی به هم میمالید و اشک تمساح برای قربانیان خشونت حاکمان بعثی میریزید.

تحریم به عنوان یک سلاح

غرب البته می گوید که برای فشار بر دمشق، صرفا میتواند به تعطیل کردن سفارتخانه ها و به افزایش تحریم ها دست زند، اما برای کارکرد تحریم ها زمان طولانی لازم است. صدها نفر کسانی که امروز قتل عام میشوند به سختی می تواند برای کارکرد آنها صبر کنند. در پرونده امروز، موضوع "بشر دوستانه" در برابر هنجارهای دیپلماسی بین المللی جایگاهی ندارد. حتی یک کمپین تبلیغاتی بزرگ بر سر نیاز به دموکراسی در سوریه نیز وجود ندارد. بالاتر از هر چیز، همانطور که در مصر نشان داده شد، دموکراسی در جهان عرب می تواند پیامد ترجیح کریه بنیادگرایان اسلامی به سکولارها را داشته باشد. بازی با کارت دموکراسی نیز زمانیکه عوامل اصلی در اتحادیه عرب، پادشاهی مطلق سنی عربستان سعودی و قطر باشد، کمی دشوار مینماید. تهاجم عربستان سعودی به بحرین در سال گذشته (۳) نشان داد که آنها تا چه اندازه به دموکراسی متعهد هستند. آنها همچنان شالوده استراتژی امپریالیستی ایالات متحده در خاور میانه باقی مانده اند.

آنچه که داستان وحشتناک سوریه با وضوح بیشتری نشان میدهد شکاف ها در صحنه بین المللی امپریالیستی است. به وضوح نشانگر صف آرایی ایران، روسیه و چین در برابر غرب و متحدان عرب آنهاست که همان زمان، خاورمیانه را دو باره به مرکز تنش های امپریالیستی کشانده است. سوریه تنها بازی موجود در این زمین بازی نیست. انگیزه ایران برای به دست آوردن انرژی هسته ای، تنش های بین المللی را به اوج خود رسانده است. محافل امنیتی - اطلاعاتی اسرائیل بر حول و حوش این ادعا که ایران امکانات پژوهشی هسته ای خود را به اعماق زمین، مصون از حمله هوایی ، آنطوریکه اسرائیل به تاسیسات هسته ای عراق در سال ۱۹۸۰ و یا سوریه در سپتامبر ۲۰۰۷ حمله برد، بیشتر میدمد. استدلال آنها این است که غرب نباید منتظر برنامه هسته ای ایران تا دستیابی توان تولید یک وسیله هسته ای بماند (که سازمان سیا معتقد است که هنوز راه دوری پیش روی ایران است) باید به مقابله هر چه زودتر به آن اقدام کند. (۴) در حالی که عربستان سعودی، قطر، انگلستان و ایالات متحده آمریکا در حال حرکت مهره های خود ولو از راه های مخفی، مشغول اند، ترکیه صرفا به تماشا نخواهد نشست.

با همه این اوصاف، هنوز برای دامن زدن به تنش بیشتر، مأموران اسرائیل دست به ترور دانشمندان برجسته ایرانی میزنند که در کار بر روی برنامه هسته ای شناخته شده اند. این برای تندرو های بخش خامنه ای دستگاه حاکمه در تهران که از این برای تحریک احساسات ملی در دفاع از برنامه هسته ای استفاده میکند، بسیار مفید است.

ایران در مقایسه با دشمنانش خیلی بیشتر با تدبیر بوده است، و علی رغم میل آنها، در واقع از اقدامات تهاجمی ایالات متحده در خاور میانه، آنچنان صدمه ندیده است. عراق در حال حاضر دارای دولت شیعه است و روابط ترکیه با اسرائیل بر سر مسئله غزه قطع شده است. با این حال، اقتصاد ایران در شرایط بدی قرار دارد، (۵) اما رژیم توانسته مشکلات تورم، عدم پرداخت حقوق و کمبود ها رابه گردن تحریم بگذارد. همزمان کاملا آماده است تا با مخالفان خود در این بازی تحریم در بیفتد. هنگامی که اتحادیه اروپا مقررات قانونی تحریم در برابر تولید نفت ایران را وضع کرد، ایرانی ها هم بلافاصله اعلام کردند که آنها نیز نفت به اتحادیه اروپا را قطع میکنند. در واقع ایران به طور فزاینده ای برای بازار نفت خود، به چین و روسیه وابسته میشود و اتحادیه اروپا خواهان نفت بیشتری از عربستان سعودیست. اما این آپارتاید اقتصادی در حال رشد، در عین حال یکی دیگر از نشانه های واضح شکاف بیشتر سیاسی بین گروه بندی روسی، چینی و ایرانی علیه غرب، اسرائیل و متحدان سلطنت طلبشان در خاور میانه میباشد. اگر چه ما نمی توانیم یک چارچوب زمانی را بر روی آن تعیین کنیم، اما افزایش ثبات این صف آرائی به معنای افزایش بی ثباتی در مسائل آتی درگیری ها در خاور میانه است.

سرنوشت سوریه ؟

در کوتاه مدت به نظر می رسد که رنج و عذاب مردم سوریه ادامه خواهد رفت. روسها و ایرانیان هر دو به منظور تلاش برای کمک به اسد و پیدا کردن راهی برای خروج از بن بست به دمشق رفته اند. ما راجع به آنچه که آنها گفتنه اند نمیدانیم. اما ما میدانیم که که ایرانیان (و یا حداقل جناح خامنه ای) سرداران ارشد از نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را برای توصیه در مورد چگونگی مقابله با «ناآرامی ها» (با در نظر گرفتن "موفقیت" خودشان در برابر جنبش سبز در ایران در سال ۲۰۰۹ ) به آنجا فرستاده اند. این نه فقط برای مخالفانی که به طور فعال درگیرند بلکه نشان بدیست برای تمام سوری ها، آنچنان که مردم حمص میتوانند شهادت دهند.

اما رژیم اسد هم در حال خراب کردن پل های پشت سر خود است. اکثر سوری ها تحمل حتی رژیم سرکوبگر بعثی ها را تا زمانی که یک نوع ثبات و عدم دخالت در فعالیت های اقتصادی محلی ها تضمین شده بود، داشتند. هر دو اینها در یازده ماه گذشته به هوا رفته است. تخمین زده میشود که سقوط رشد تولید ناخالص داخلی از ۶ درصد در سال ۲۰۰۹ به ۰/۶ در صد و یا کمتر در سال کاهش یافته باشد در حالی که تورم به طور چشمگیری از ۲ درصد در سال ۲۰۰۹ امسال به عدد دو رقمی افزایش یافته باشد. (۶) تحریم هابه احتمال زیاد تنها به بدتر شدن این خواهد انجامید مگر اینکه که روسیه دست به پشتیبانی فوق العاده سخاوتمندانه ایی بزند. با در نظر گرفتن عملکرد گذشته ، این امر به سختی محتمل بنظر میرسد.

پارادوکس در اینجاست که به توپ بستن شهرها در سراسر سوریه در واقع به تضعیف یکی از نقاط قوت قبلی رژیم یعنی عامل ترس میانجامد. اگر شما هنگام عازم به فروشگاهی به قتل برسید رژیم دیگر چیز بدتری را نمی تواند برای شما انجام دهد. انگیزه برای مبارزه بیشتر میشود. در اینجا البته، تعادل نیروها، بشکل بسیار بدی علیه فراریان ارتشی که به صورت ارتش آزاد سوریه شناخته میشوند، میباشد. با چند سلاح محدود (ظاهرا از قطر) و تنها چند سلاح گرفته شده از ارتش منظم قطعا این "جنگ نامتقارن" یست. تا زمانی که رژیم می تواند به هنگ های خود که تا حد زیادی توسط علوی ها قبضه شده تکیه کند، چشم انداز استفاده از فراریان بیشتری از ارتشیان، زیاد محتمل نیست. همزمان اپوزیسیون، بین جناح های مختلف در حال نزاع، مانند شورای ملی و کمیته هماهنگی ملی سوریه تقسیم شده است. رهبران آن در خارج از کشور (در ترکیه) یک سرهنگ سابق ارتش، ریاض الاسد، که ارتش آزاد سوریه را هماهنگ میکند افسران (ارشد) فراری بعدی را خائن نامید. بنا به گفته شورای ملی سوریه، هیچ قدرت خارجی برای پشت تامین مالی پروژه ارسال سلاح به سوریه نیست ( احتمالا با توجه به ابهام غرب در مورد این وضعیت، این امر درست باشد اما آنها به هر حال این را میگفتند ) آنها ادعا می کنند که تمام بودجه خود را از تبعیدی های سوریه تامین میکنند. بدیهی است که این درست نیست از آنجائیکه قطعی است که ترکیه، عربستان سعودی و قطر مخالفان دولت اسد را مسلح میکنند و ایالات متحده و بریتانیا برای آموزش ارتش آزاد سوریه مشاوران نظامی خود را به ترکیه فرستاده اند.

آنچه در این میان غایب است نوعی از مبارزه طبقاتی است. کارخانه ها باز و بسته میشوند اما نه بخاطر اینکه کارگران اعتصابی میکنند. ظاهرا به این دلیل که صاحبان کارخانه در پاسخ به تهدیدات پی در پی هر دو ارتش آزاد سوریه و رژیم، بدین کار مبادرت میورزند. عموما دخالتی از طرف کارگران از طریق اعتصاب وجود ندارد و جای تعجبی نیست که ما هنوز از جنبش مستقل کارگران چیزی نمی شنویم. اطلاعات بسیار کمیاب است (آنقدر کمیاب که بی بی سی به وبلاگ نویسان برای ارسال خبر التماس میکند) اما به نظر می رسد که ناسیونالیسم، دموکراتیسم و جهادیسم سنی، ایدئولوژی غالب در اپوزیسیون باشد. همه ی نشانه ها در حال حاضر از آنست که این فاجعه بخصوص سرمایه داری، قرار است برای مدتی کماکان ادامه یابد.

در جمع بندی، فعلا فرض عدم وجود هیچ راه حلی برای این بحران، مورد تایید است. اگر تنش های اجتماعی در سطح درگیری بین جناح های بورژوازی محلی که نمایندگان امپریالیست های بین المللی اند، باقی بماند، همانند حوادث تونس و مصر هر چند بشکل های متفاوت باقی خواهد ماند. یا پرولتاریای سوریه و همچنین مغرب، بپا خواسته و شروع به سازمان دهی پیشروان خود با یک برنامه سیاسی انقلابی در تقابل و خارج از چارچوب امپریالیستی و اگوئيسم بورژوازئی خود، را خواهد کرد و یا همه چیز، با بزرگترین قتل عام تا کنونی، که سرمایه داری به ارمغان آورده، به پایان خواهد رسید.

اف دی / الف دی

سند فوق ترکیبی از مقالاتست که در چشم انداز های انقلابی شماره ۶۰ و نبرد کمونیستی شماره۲۰۱۲ به چاپ رسیده است.

(۱) نگاه کنید به http://www.leftcom.org/en/articles/2011-09-10/the-truth-behind-nato٪ E2٪ 80٪ 99s-پیروزی در لیبی

(۲) دولت روسیه این واقعیت را که بوش و بلر قطعنامه سازمان ملل را برای توجیه حمله به عراق تحریف کردند، فراموش نکرده است. این دلیلی است که چرا امروز از هیچ قطعنامه ای در مورد سوریه، پشتیبانی نمی کند.

(۳) برای تجزیه و تحلیل م نگاه کنید به ا http://www.leftcom.org/en/articles/2011-11-01/imperialist-manoeuvres-in…

(۴) نگاه کنید به دیوید گاردنر "غرب باید از موجی که بر علیه ایران بلند شده بهره برداری کند " تایمز مالی ۷ فوریه ۲۰۱۲

(۵) نگاه کنید به ریاضت-اقتصادی-در-ایران-طبقه-کارگر-هنوز-با-بزرگترین-حملات-روبروستhttp://www.leftcom.org/fa/articles/2011-05-15

(۶) نگاه کنید به "بحران سیاسی رویاهای رشد کسب و کار در سوریه را میشکند " در تایمز مالی ۷ فوریه ۲۰۱۲