سازمان کارگران کمونیست، مقاله زیر را، در اصل بعنوان پیش نویس برای بحث، در نشریه چشم اندازهای انقلابی شماره ۱۱ منتشر کرد. پس از بحث و تجدید نظر بیشتر، نسخه منتشر شده در اینجا، حالا به تصویب کل گرایش کمونیست انترناسیونالیستی (گکا) رسیده است. همانطور که در اصل ذکر شده، این نوشته قرار است که بخشی از یک سند یا جزوه طولانی گکا باشد. بنابراین باید در چارچوب اسناد قبلی ما که قبلا در باره حزب و طبقه منتشر شده مطالعه شود تا که موضوع در چارچوب گسترده تر خود مطرح شود. مشخصا در ارتباط با سندی در مورد نقش و ساختار سازمان انقلابی در نشریه چشم اندازهای انقلابی شماره ۸ و مقاله های بعدی که در سایت leftcom.org منتشر شده اند. ما با این مقالات (و مقالات دیگری که منتشر خواهد شد ) امیدواریم با عناصر جدیدی که به تازگی به سنت ایده های کمونیسم چپ رسیده اند، به بحث و گفتگو دامن زنیم و همچنین برای کسانی که ما قبلا با آنها بحث کرده ایم، اساس دیدگاهایمان را در مورد مسائل مهم حزب و طبقه، بروشنی بیان کنیم.

ما امروز با یک سرمایه داری عمیقا در بحران و پرولتاریای متفرقی روبرو هستیم که به تحمیل جنگ، سیاست های ریاضتی و افزایش فقر، تنها در شکل پراکنده مقاومت نشان می دهد. بنابراین تامل در مورد فرایندی که ممکن است ما را به بین الملل آتی طبقه کارگر برساند، شاید زود هنگام به نظر رسد. با این حال، در سرتاسر جهان، حتی در این وضعیت وخیم، عناصر جدیدی وجود دارند که رکود و حتی ورشکستگی سیستم را تصدیق میکنند. آنها اینجا و آنجا به صورت آنلاین و یا رو در رو، در گروه های کوچک در مورد اینکه چگونه پرولتاریا دقیقا خود را رها خواهد کرد، گفتگو میکنند. با انجام این کار، آنها مانند ما تلاش می کنند تا تجربه مبارزات کارگران را دوباره بدست آورند. آنچه که پیش روست سهم ما ست بر اساس آنچه که ما آنرا درسهای تاریخی ارزیابی میکنیم و ضرورت دامن زدن به بحث در این راستا.

چرخه فعلی انباشت سرمایه بیش از ۴۰ سال پیش، پس از طولانی ترین رونق تاریخ سرمایه داری ( تقریبا از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۱ )، وارد سیکل رو به پائین خود شد. ما تا حالا، شاهد کندترین پروسه ورشکستگی بوده ایم. با مداخله بی سابقه دولت، این سیستم اقتصادی تقریبا راکد و بی رونق، این امکان را پیدا کرده که از فروپاشی کامل خود، جلوگیری و به حیات خود ادامه دهد. در بیشتر این دوره، دستمزد متوسط اکثریت کارگران کاهش یافته است، اما این کاهش و زیان،برای برانگیختن بهبود اقتصادی، به اندازه کافی نبوده تا چه رسد به اینکه در طول این مدت، از انباشت انبوه بدهی ها، گسترش سرمایه ساختگی و از خُرد رونق– ورشکستگی، جلوگیری کند.

این امر همچنین باعث ایجاد جابجایی و سردرگمی طبقه ای شده است که در مخالفت عینی با نظام سرمایه داری همچنان پابرجاست. بسیاری، نوحه سرایی میکنند که در طول این دوره، انقلابیون به اندازه کافی برای متحد شدن کار نکرده اند، تو گویی که انقلابیون، هستی مستقلی از بقیه طبقه کارگر دارند. از منظر کلی، انشقاق بین انقلابیون تا به حال عمدتا بخاطر ضعف جنبش طبقاتی بوده است. این صرفا مختص این دوره نیست چرا که در طول تاریخ طبقه کارگر، چنین بوده است. هنگامی که طبقه کارگر، پس از یک دوره عقب نشینی، خود را با شرایط جدید وفق میدهد، پاسخ های اولیه، ناگزیر نوسانی و گوناگونند. تنها آن زمان که گسترش جنبش، واقعا شروع شده و خود را در قالب توده ای شکل می دهد، تمایل انقلابیون برای کنار گذاشتن اختلافات گذشته و رها کردن سنتهای منسوخ، بیشتر می شود. بدرجه ایکه مسیر حرکت طبقه کارگر واضح تر و مشخص تر میشود، ضرورت ایجاد سازمان سیاسی طبقه با دید روشن از کمونیسم نیز، نمایان تر می شود.

برخی استدلال می کنند که چنین چیزی لازم نیست. آنها خواهند گفت که حرکت « خود جوش » طبقه کارگر برای رهنمون شدن به پیروزی کافی ست. ما به پیدایش عناصر پایه ای جنبش طبقه کارگر مطمئنیم که در نهایت روزی تصمیم بگیرند که دیگر نمی توانند همچون گذشته و تحت شرایط قدیمی زندگی کنند. اولین حمله به سیستم ناگزیر پیش بینی نشده و از این نوع خواهد بود. چنین جنبشی می‌تواند پا را خیلی جلوتر بگذارد، اما پایان قضیه نخواهد بود. نیروهایی که علیه آن عمل می کنند، به راحتی دست از قضیه بر نخواهند شست. آنها به دنبال هر ابزاری خواهند رفت که بتوانند جنبش را از سرنگونی حکومت و تلاش برای پیدا کردن راه سازماندهی اقتصادی و اجتماعی زندگی جدید، دور کند. در یک نقطه خاص، آنها ماسک ها را می بندند، ایدئولوژی های دروغین را اتخاذ می کنند و تلاش می کنند تا جنبش را به مسیری که با تداوم سیستم همخوانی دارد، هدایت کنند.

ما از تاریخ آموخته ایم که اگر طبقه کارگر به مقابله سیاسی با آنها بر نخیزد، جنبش را از مسیر خود منحرف خواهند کرد. اجازه بدهید که به دو مثال متضاد نگاه کنیم. در انقلاب روسیه جنبش خودجوش در ماه فوریه تزار را سرنگون کرد اما در حالی که کارگران هنوز در خیابان ها مبارزه می کردند، بورژوازی با متحدانش، دولتی را راه اندازی میکردند که قصد دزدیدن میوه پیروزی آنها یعنی شوراهای کارگری را داشت. اما کارگران گول نخوردند و بیشتر و بیشتر به وجود سازمانی که به وضوح از قدرت شورا ها و انترناسیونالیسم حمایت میکرد - حزب بلشویک، اعتماد کردند. اگرچه اینها اقلیت کوچکی بودند، اما در سالهای قبل از انقلاب در درون طبقه کارگر حضور داشتند و دو سوم اعضای آن را کارگران تشکیل میداند. شعارهای آن کمک کرد که این جنبش فراتر از نظام پارلمانی جهت گیری کند، امری که طبقه سرمایه دار تلاش میکرد به آن تحمیل کند. در نهایت طبقه کارگر حزب بلشویک را ابزار خود ساخت و پس از آنکه اکثریت شوراها را در سرتاسر کشور به دست گرفت، رهبر قیام انقلابی شد.

این را با لهستان در دهه ۱۹۸۰ مقایسه کنید. در اینجا کارگران، بصورت خودجوش کارخانه های کشتی سازی را اشغال کردند و اتوریته حکومت استالینی را رد کردند. با این حال در این کشور ظاهرا کمونیستی حزب سیاسی انقلابی نبود که بتوانند به آن متوسل و یا رجوع کرد. در این خلاء، کلیسای کاتولیکی و ملی گرایان لهستان (و پشت سر همه آنها سازمان سیای امریکا ) جا گرفتند. آنها جنبش را از مربوط بودن به کارگران، به « دموکراسی » مربوط بودن عوض کردند. به طور خلاصه مبارزه آنها قربانی رقابت های بین امپریالیستی شد.

ما همچنین می دانیم که در میان طبقه کارگر، بعضی (اقلیتی) قبل از دیگران به آگاهی برای سرنگونی سرمایه داری میرسند و تا به گرد هم آمدن این معترضین به سرمایه، کماکان دراقلیت خواهند ماند. سلطه بورژوازی بر ابزار تولید ( از جمله ایده ها) به این معناست که ابزار سیاسی کارگران ِ آگاه به منافع طبقاتی، قبل از انقلاب، همیشه در اقلیت خواهد بود. هر چه پیام سیاسی این اقلیت، منسجم تر و شکل سازمانی اش سازمان یافته تر و تلاش در درون طبقه کارگر گسترده تر باشد، به این اعتبار می تواند بخشی از جنبش زنده طبقاتی باشد. زمانی که جنبش نیازمند است که از اهداف و جهت گیری خود تصویر روشنی داشته باشد، اقلیت انقلابی یا به عبارت دیگر حزب سیاسی در مبارزه با ایدئولوژی بورژوازی با پیش گذاشتن برنامه در پیش روی طبقه کارگر، بر اساس درس های تاریخی و دست آوردهای مبارزات قبلی خود، نقش کلیدی ایفا می کند

این دستاوردها بنظر میرسد که در طول زمان بفراموشی سپرده شوند. یکی از عناصر کلیدی در مانیفست کمونیست این بود

« کمونیست ها از احزاب دیگر پرولتاریا فقط بدین طریق متمایز میشوند که:

۱) در مبارزات ملی پرولترهای کشورهای مختلف، آنها مستقل از همه ملیت ها به منافع مشترک کل پرولتاریا توجه داشته و آنرا برجسته میکنند.

۲) در مراحل مختلف توسعه که مبارزه طبقه کارگر علیه بورژوازی باید از آن عبور کند، آنها همیشه و همه جا منافع جنبش را به عنوان یک کل نشان می دهند. »

(مانیفست کمونیست_ (چاپ پکن، ۱۹۷۵ ) ص ۴۹ _) (تاکیدات از ما)

از همان اولین روزها، جنبش کمونیستی مدرن، بر خصلت و کاراکتر جهانی و بین المللی طبقه کارگر تمرکز داشته است. زمانی که بین الملل اول در سال ۱۸۶۴ تاسیس شد، مارکس و انگلس آن را بزرگترین دستاورد خود شمردند. مارکس اعلام کرد که بالاخره طبقۀ کارگر، به یک ابزار، مستقل از همه احزاب بورژوایی دست یافته که اکنون می تواند سرافرازانه اعلام کند که « رهایی طبقه کارگر، وظیفه ی خود کارگران است ». در هر صورت این کمی زودهنگام بود. بین الملل اول بر سر اختلاف مابین اتحادیه گرایان انگلیسی، پرودونیست های طرفدار وجود صندوق تعاونی کارگران (Mutualists) و رقابت های واهی متحدین باکونین برای سوسیال دموکراسی، از هم گسست. بعضی از این افراد ِ انترناسیونالیست، در کمون پاریس نقش داشتند، اما بین الملل به عنوان یک سازمان واقعی دیگر عملا وجود خارجی نداشت.

باید بیست سال میگذاشت تا جانشین آن، بین الملل دوم در صحنه ظاهر شود. این بین الملل، به صراحت بر اساس بخش های ملی شکل گرفت که از خود ِ دفتر بین الملل سوسیالیست که به طور رسمی آن را هماهنگ میکرد، از اهمیت بسیار بیشتری برخوردار بودند. این بین الملل، سنت های مختلف را که الزاما مارکسیست نبودند، بدرون جنبش کارگری کشاند. در واقع جنبش مارکسیستی به طور فزاینده ای توسط قدرت رو به رشد اتحادیه های صنفی سوسیال دموکراتیک، به حاشیه رانده شد. در خاتمه، حزب پس از حزب (به استثنای احزاب روسی، لهستانی، رومانیایی، صرب و بلغارستانی) به اجزای ملی خود تجزیه شدند و همه در آغاز جنگ جهانی اول، به جنگ رای اعتبار دادند.

علی رغم تلاش برای اتحاد مجدد سوسیالیست ها علیه جنگ (زیمروالد ( Zimmerwald ) و کاینتال ( Kienthal )، بین الملل جدی جایگزین بین الملل دوم نشد. این فقط با پیروزی پرولتاریای روسیه و انقلاب اکتبر به عنوان اولین قدم در انقلاب جهانی بود که یک بار دیگر مسئله بین الملل جدید به طور جدی مطرح شد. با این حال در اروپای جنگ زده، ایجاد یک بین الملل انقلابی یا کمونیستی، کار آسانی نبود و تنها در سال ۱۹۱۹ بود که اولین جلسه خود را در مسکو برگزار کرد.

بین الملل جدید وعده های زیادی داد. تحت تاثیر انقلاب روسیه، احزاب کمونیستی در سراسر جهان شروع به اعلام موجودیت کردند و سپس بر مبنای ۲۱ شرط بین الملل، خواستار پیوستن به بین الملل شدند. با این حال این احزاب، اغلب با رهبران جوان و مطمئنا مبهوت و ستایشگر دستاوردهای رفقای روسیه، عمدتا جدید بودند. در نتیجه از همان ابتدا، بین الملل تحت تسلط حزب روسیه قرار گرفت (به همان شکل که حزب سوسیال دموکرات آلمان، « حزب » (بگفته تروتسکی) بین الملل دوم دیده می شد ). این امر پیامدهای فاجعه باری را برای بین الملل سوم و احزاب تشکیل دهنده آن، به ارمغان آورد.

همان قدر که انقلاب در روسیه از وعده اصلی خود عقب نشینی کرد - عمدتا به دلیل این واقعیت که انقلاب های جدید، به ویژه در اروپا، به کمک آن نرسیدند - حزب کمونیست روسیه هم به طور فزاینده ئی بین الملل را وسیله ئی برای حمایت از « روسیه » مد نظر قرار داد، یعنی نظم جدید دولت روسیه، به طرز ضد و نقیض و مبهمی با انقلاب روسیه یکی گرفته شد. اما حمایت از یک دولت که اولویت آن به طور فزاینده ئی برای زنده ماندن در (تثبیت) نظام جهانی سرمایه داری بود، بیشتر و بیشتر به معنی رها کردن اهداف انقلاب جهانی بود. انقلاب جهانی تنها راهی بود که می توانست انقلاب روسیه را نجات دهد. در سال ۱۹۲۱، بین الملل، سیاست « رفتن به درون توده ها » را تصویب کرد که در عمل به معنای تلاش برای ایجاد یک جبهه مشترک با احزاب احیا شده مختلف سوسیال دموکراتیک بین الملل دوم بود. آنها به عنوان مهار سرمایه داری علیه انقلاب کارگران در هر کشوری ( به ویژه در آلمان که در قتل لوکزامبورگ و لیبکنشت و صدها کارگر کمونیست مشارکت داشتند) ایستادند. یک سال بعد، کمینترن « رفتن به درون توده ها » را به سیاست « جبهه متحد » تبدیل کرد و خواستار آن شد که احزاب کمونیست جوان جدید با کسانی که چند ماه قبل، از آنها انشعاب کرده بودند، دوباره متحد شوند. بنابراین بین الملل سوم به ابزار طبقه ی در حال ظهور در روسیه تبدیل شد و ماشین انقلاب جهانی از حرکت ایستاد.

تجربه آخرین موج انقلابی چه چیزی را نشان می دهد؟ ماهیت مبارزه طبقه کارگر برای غلبه بر سرمایه داری از آنچه بورژوازی در مبارزه علیه فئودالیسم انجام داد، بسیار متفاوت خواهد بود. بورژوازی فرم مالکیتی خود را تحت چارچوب مالکیت فئودالیستی توسعه داد و ثروت و قدرت خود را در داخل سیستم قدیمی، قبل از آنکه آن را جایگزین کند، ایجاد کرد. انقلاب پرولتاریا متفاوت است. ما دارایی نداریم که از آن دفاع کنیم، قدرت ما از ظرفیت ما برای اقدام مشترک جمعی نشأت میگیرد. انقلاب پرولتری نمیتواند از طریق پیگیری منافع فوری بدست آید. انقلاب پرولتری باید یک انقلاب آگاه باشد. با این حال، در شرایط سرمایه داری، صرفا بخشی از کارگران قبل از دیگران به آگاهی ضرورت سرنگونی سیستم میرسند. طبیعی است که این اقلیت، سازمان سیاسی را تشکیل دهند که اهدف آگاهانه خود برای ایجاد یک جامعه جدید را، بیان کند.

تحت سوسیال دموکراسی، طبقه کارگر خود را در شکل احزاب ملی سازمان داد که به عضویت بین الملل دوم پذیرفتنه شدند. اما بجای هماهنگ کننده رهبری طبقه کارگر بین المللی، این بین الملل تنها خصلت و حالت صندوق پستی را بخود گرفت. در هر صورت، بین الملل دوم جنبش توده ای را سازمان داد که بیشتر در خدمت رفرمیسم بود. انقلابیون در آن، آنطوریکه نتایج ماه اوت ۱۹۱۴ نشان داد، به حاشیه رانده شده بودند. این شرایط سبب شد که تا قبل از انقلاب روسیه، طبقه کارگر انقلابی، فاقد یک بین الملل باشد. بین الملل سوم به عنوان پیشگام انقلاب جهانی، خیلی دیر برای آنچه که میخواست انجام دهد، وارد صحنه شد. با توجه به اعتبار فوق العاده ای كه طبقه کارگر روسیه در سرنگونی طبقه حاکم بدست آورده و به همین دلیل تبدیل به راهنمای انقلاب جهانی شده بود، داشتن نفوذ قابل توجه حزب روسیه در بین الملل، امر غیر طبیعی نبود. اما بدرجه ئیکه انقلاب روسیه به درونگرایی افتاد، بین المل سوم هم انقلاب جهانی را به کنار گذاشت و بسرعت سیاستهای دفاع از دولت روسیه را که از پایه طبقاتی اولیه خود جدا شده بود، اتخاذ کرد. تحمیل « بلشویزه » به احزاب جدید، آنها را از انقلابیون واقعی تهی ساخت و بین الملل را به یک وسیله دیگر اتحاد جماهیر شوروی در مبارزه برای پیدا کردن مکان خود در میان « کنسرت ملل » تبدیل کرد.

آموزه ها روشن اند. پیش از هر گونه شورش انقلابی در هر کجا، نیاز به نوعی بین الملل است. این

« نمی تواند فدراسیون احزاب کم و بیش مستقل با سیاست های متمایز مبتنی بر ادعای موقعیت های مختلف ملی باشد. بنابراین درست آنست که صحبت از یک حزب بین المللی در میان باشد. ماهیت، ساختار و مقررات این حزب پرولتاریای بین المللی باید هر بخش ملی را یکسان و یکنواخت شکل دهد. پلاتفرم سیاسی آن، باید ارث مشترک بوده و همسان توسط تمامی بخش ها و تمامی مبارزان تدوین یابد. »

(م._ استفانینی، بین الملل جدید، حزب بین المللی خواهد بود. کمونیست انترناسیونالیست شماره ۲۰ (۲۰۰۱ _)

همگون بودن در اینجا به معنای داشتن هویتی کاملا موافق در مورد هر مسئله نیست، بلکه به معنای توافق در یک پلاتفرم مشترک و در نهایت یک برنامه مشترک میباشد. این تنها می تواند از طریق گسترده ترین بحث ها در بین الملل بدست آید. یکپارچگی و وحدت حزب بین الملل (یا هر آنچه که نامیده شود) باید متمرکز باشد تا دشمن طبقاتی را شکست دهد. اما بدون بحث و تبادل نظر مداوم میان اعضای آن، نمیشود به یک وحدت معنادار رسید. حزب بلشویک، بر خلاف اسطوره های استالینیستی، پر از بحث های جناحی بود، اما وجود این تفاوت ها مانع از این نشد که بخش های مختلف، نتوانند ظرفیت خود را برای پیشگامی و ابتکار و یا از تبدیل شدن به موتوری که طبقه کارگر بتواند بدان چنگ انداخته و به رهبری انقلاب دگرگون کند، ممانعت کند. درست برعکس، حقیقت ماجرا این بود که در ارتباط مستقیم و واقعی، بین توده اعضای آن در درون طبقه کارگر، بحث های زیادی شکل گرفته بود که کمک کرد تا به ابزار جنبش گسترده طبقه کارگر در سال ۱۹۱۷ تبدیل شود. بنابراین بین الملل آتی نمی توانند به جنبش واقعی رهایی بخش کمک کند، مگر اینکه با طبقه به عنوان یک کل، ارتباط مستقیم داشته باشد. کمونیست ها باید تلاش کنند تا خود را در موقعیتی قرار دهند که شنیده شوند.

مبارزین این بین الملل در هر انقلابی که در آینده بوقوع بپیوندد، شرکت کرده و برای هدایت آن، تلاش خواهند کرد، مشوق استقلال مبارزات کارگری از طریق ایجاد ارگان های گسترده طبقاتی خواهند بود. آنها در صورت امکان در هر سطحی شرکت خواهند کرد، اما بین الملل یک دولت در انتظار نخواهد بود. وظیفه اش همچنان گسترش انقلاب جهانی خواهد بود. این بدان معنی نیز میباشد که مبارزین می توانند جز هیأت نمایندگی در هر منطقه ای که بین الملل به عنوان یک نهاد حکومت نمی کند، انتخاب شوند. همانطور که انوراتو دامن (Onorato Damen ) در پلاتفرم حزب کمونیست بین المللی در سال ۱۹۵۲ نوشت

« اگر این امر از مبارزه طبقاتی سر بیرون نزند، امکان رهایی طبقه کارگر و یا ساختن یک نظام اجتماعی جدید وجود نخواهد داشت ... هیچ وقت و بدون هیچ دلیلی پرولتاریا نقش مبارزه جویانه خود را رها نمی کند. مأموریت تاریخی خود را به دیگران نمی سپارد و قدرت را حتی به حزب خود تفویض نمی کند. »

این دیدگاه ما درباره شکل بین الملل آتی ست اما امروز باید از کجا شروع کنیم؟ پس از چهل سال تجدید ساختار، پراکندگی طبقه کارگر، خود را در پخش و پلا شدن انرژی های انقلابی منعکس می کند. برخی بخاطر وجود این اختلافات در میان انقلابیون، دلسرد شده و آن را بمثابه دفاع هر گروه از دیدگاه های تنگ نظرانه خود، میبینند. با این حال این اختلافات واقعی بوده و بر مبنای تلاشهای مختلف برای مقابله با میراث ضد انقلابی ِ شکست ِ انقلاب پس از جنگ جهانی اول استوار است. با گذشت زمان، کم اهمیت تر بودن بعضی از تفاوت ها، از آن چیزی که قبلا تصور می شد، به رسمیت شناخته شده اند، اما برای برگشت به احیای انقلابی طبقه کارگر، راه طولانی در پیش است. این نباید به عنوان یک عامل منفی بلکه به عنوان بخش ضروری از روند توسعه آگاهی طبقاتی مد نظر باشد. در طول راه بحث های مهمی در گرفته و هنوز هم وجود این بحث ها لازم است. بدون بحث جدی برای روشن کردن مسائل، پرولتاریا هرگز در موقعیتی قرار نخواهد گرفت که برنامه محکمی برای یورش بعدی بر علیه سرمایه داری داشته باشد.

در عین حال پیوندهای ضعیف انقلابیون و توده طبقه کارگر، باید تقویت و عمیق شود. هر سازمان سیاسی محلی باید ابزارهایی برای حفظ ارتباط آن با لایه های گسترده تر کارگران که ممکن است که هنوز خودشان را انقلابی ندانند، اما می دانند که می خواهند با بدبختی که سرمایه داری به ارمغان آورده، مبارزه کنند، انجام دهد. در جریان رونق پس از جنگ، با توجه به درک اینکه اتحادیه های کارگری بر علیه سازماندهی مقاومت ضد سرمایه داری عمل میکنند، یک استراتژی کلیدی توسط حزب کمونیست بین المللی مطرح شد و آن تشکیل گروه های کارخانه (Factory Groups ) بود که اعضاء و غیر اعضای چندین محل کار (از جمله FIAT) را شامل میشد. با این حال، با کاهش عظیم تعداد کارگران در کارخانه های بزرگ، بعد از آن « گروه های منطقه ای » (Territorial Groups)، گزیده شده اند، گروه هائیکه که بعضی اوقات مجوعه ای از مبارزان محلی و بعضی وقت های دیگر، کسانیکه در ارتباط با مسائل دیگری مبارزه می کنند مثلا (جنگ، مسکن و شغل ) را شامل میشود. نکته کليدی اينجا اينست که سازمان سياسي بايد در جايي که توده طبقه کارگر وجود دارد، همچنان حضور داشته باشد: تشکیل گروه های انترناسیونالیست، حاصل حرکت خودجوش طبقه کارگر نيست، بلکه ابزار سياسي ست که حزب بتواند در زندگی طبقه کارگر ریشه دوانده و هر کجا که می تواند، به عنوان راهنما در آن مداخله و عمل کند. حزب نهادی نیست که در آخرین لحظه شکل بگیرد و یا اینکه صرفا با وقوع اتفاقی، در آنجا حضور پیدا کند. حزب باید بخشی از زندگی طبقه کارگر باشد اما بدون اینکه بخاطر دستاورد های مصنوعی کوتاه مدت، در دام سرطان اصلاح طلبی بیفتد.

در حال حاضر حضور انقلابیون در درون طبقه کارگر بسیار جنبه جنینی دارد، اما همانطور که بحران عمیق تر می شود، کارگران بیشتری متوجه می شوند که راه حل های سرمایه داری برای مشکلات آنها کارساز نبوده و بنابراین امکان فعالیت گسترده برای انقلابیون فراهم خواهد شد. اما با شروع حرکت طبقه کارگر، از آنجائیکه برنامه حزب میتواند به بیشتر نیازهای واقعی آنها پاسخ دهد، جنبش عملگرا آنرا پذیرفته و بدان عمل میکند. با این حال، این بدان معنا نیست که انقلابیون تا آن روز بزرگ، دست بسته منتظر بمانند. روزی بزرگی در پیش نخواهد بود، مگر آنکه کمونیست ها، برای این دیدگاه به هر اندازه که ممکن است در داخل سازمان های مبارزاتی که طبقه کارگر خود ایجاد می کند، مبارزه کنند.

بین الملل (یا حداقل یک هسته بزرگ آن) باید پیش از آنکه بحران انقلابی آغاز شود، وجود واقعی داشته باشد. در این امر اما « محدودیت » وجود دارد، به این معنا که بستر و برنامه آن بر اساس درس های انقلابی مبارزه طبقاتی تا کنونی بوده است. در این چارچوب، طرح هر بحثی باز است و حزب بر اساس خطوط سانترالیسم دموکراتیک سازماندهی می شود (یعنی در نهایت در باره همه مسائل، اعضا رای میدهند). در عین حال حزب همچنین وجود گرایش های مختلف در مورد مسائلی که قبلا حل نشده یا زمانی که جنبه های جدیدی از برنامه موجود شکل میگیرد را برسمیت میشناسد. اقلیت باید حق کامل بحث و نشر نظرات خود را داشته باشد، زیرا چالش های جدیدی در راه انقلاب وجود خواهند داشت و نیز مسائل زیادی وجود خواهند داشت که پاسخ تاریخی را هنوز نگرفته اند. سلامت سازمان بستگی به مبادله قوی نظرات دارد. در نهایت چنین مبادلاتی باید خود را در یک سیاست مشترک پیدا کند، اما در آنجایی که بحثی موجب رأی گیری می شود، اقلیت، رأی اکثریت را قبول می کند تا وحدت عمل سازمان تضعیف نشود. اگر حزب قرار است که در صورت نیاز وضعیت انقلاب جهانی، به عنوان یک نیروی متمرکز عمل کند، این تنها راه سالمی ست که حزب می تواند فعالیت های خود را گسترش دهد.

بدون یک درک مشترک از خطوط عمومی پیشروی (حتی اگر توافق کلی هم وجود نداشته باشد) هیچ سیاست معنا داری اجرا نخواهد شد. در عین حال، بحث و گفتگو، هر عضو حزب را، همچون یک انقلابی، آماده می کند تا به طور مستقل در صورت نیاز شرایط محلی، عمل کند. هیچ مکانیسم اساسنامه ای برای حصول اطمینان از این وجود ندارد. چنین اطمینانی در دل آماده سازی و آگاهی اعضای فردی نهفته است و این تنها می تواند از طریق حزبی انجام شود که دارای سنت پر جنب و جوش آموزش و بحث و گفتگو است.

گرچه ما این اصول را در اساسنامه خود گنجانده ایم، همانطور که ما بارها تکرار کرده ایم، گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، نه تنها آن حزب نیست بلکه تنها هسته ی تشکیل دهنده حزب آتی هم نیست، زیرا شرایط آن هنوز وجود ندارد. با این حال، ما یکهو و همین جوری بدون هیچ پشتوانه در صحنه ظاهر نشده ایم. ما در سنت چپ کمونیست ایتالیا ریشه داریم که حزب کمونیست ایتالیا، بخش بین الملل سوم را در سال ۱۹۲۱ تاسیس کرد. وقتی که پیشینیان ما از رهبری آن حزب توسط فرایند به اصطلاح « بلشویزه شدن » (در واقعيت، ضديت با هر آنچه در مورد بلشويسم انقلابي بود) کنار گذاشته شدند، همچنان براي انترناسیونالیسم و سياست انقلابي در کارخانه هاي فرانسه و بلژيک و زندان هاي فاشیستی ايتاليا مبارزه کردند. از الحاق این دو جریان بود که چپ کمونیست در حزب کمونیست بین المللی در سال ۱۹۴۳ در ایتالیا دوباره متحد شد. با وجود تلاش برای نابود کردن آن توسط دار و دسته های استالین، حزب به بقاء خود و حتی توسعه نظری آن در دوران رونق پس از جنگ، ادامه داد تا بعنوان نقطه کانونی برای ایجاد گرایش کمونیست انترناسیونالیستی عمل کند. حزب کمونیست بین المللی، در تلاش برای پیدا کردن زمینه مشترک با گروه ها و گرایش های دیگر، سابقه ای طولانی دارد، هرچند که این امر اغلب منجر به توافق نشده است، اما در ِ گفتگو همیشه باز بوده است. این همان سنتی ست که گرایش کمونیست انترناسیونالیستی امروز نیز بدان عمل می کند.

به دلیل این میراث سیاسی، گرایش کمونیست انترناسیونالیستی جزء حزب آتی ست؛ زیرا امیدوار است که درس های مبارزات طبقه کارگر را برای نسل های جدید زنده نگه دارد. به این ترتیب، قبل از فهمیدن آنچه که باید بعدا انجام دهند، مجبور نشوند که تمامی خطاهای گذشته طبقه کارگر را دوباره از سر بگذرانند. در عین حال ما متوجه این امر هستیم که وضعیت طبقه کارگر امروز و در آینده، متفاوت از گذشته خواهد بود. به این دلیل با توجه به مشکلاتی که موج انقلابی آینده جلوی پای هر اقلیت سیاسی طبقه کارگر قرار خواهد داد، ما از دیدن و برسی تفکر جدید غافل نخواهیم بود.

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، خود را تنها مرکز بحث و گفتگو قلمداد نکرده، بلکه خود را یکی از هسته های حزب بین المللی آینده میشناسد و به همین دلیل به سایر تجاربی که می توانند به ساخت و ساز آن کمک کنند، از نزدیک توجه دارد. پایبندی به یک پلت فرم مشترک و روشن، تداوم تلاش برای برقراری گسترده تر ارتباط با طبقه کارگر و ریشه دواندن در آن با در نظر گرفتن محدودیت های مشخص شرایط عینی و ذهنی موجود، گکا کار خود را در راستای ایجاد چنین حزبی تعریف می کند.

در مبارزه برای کمونیسم، ما دائما موضوع بین الملل و یا حزب بین المللی را مطرح کرده ایم. تا طبقه کارگر جهانی، این ابزار سیاسی را به عنوان بخشی از افزایش آگاهی انقلابی خود، انجام ندهد، در آینده نیز با شکست مواجه خواهد شد. امید جدی ما این است که با گروه های جدیدی که از نیاز به سرنگونی سیستم آگاهند وارد گفتگو شویم تا برای آنها یک قطب سیاسی برای تجمع حول آن، فراهم کنیم. در عین حال ما به دنبال گفتگو با گروه های موجود هستیم تا بتوانیم در صورت امکان به طور فعال همکاری کنیم، در صورت لزوم، موافقت کنیم که اختلاف نظر داریم و در نهایت متحد شویم زیرا تاریخ ناگزیر حرکت کرده و جنبش طبقاتی واقعی بسط پیدا می کند.

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی

ژوئن ۲۰۱۸