امروز در ژوهانسبورگ به افتخار نلسون ماندلا، یکی از بزرگترین گردهمایی رهبران جهان سرمایه داری برگزار میشود. آنها رسانه ها را با آوای پرستش او و دستاوردهایش پر کرده اند. رهبران سیاسی کنونی و سابق، همه و همه با عجله و شتاب به ستایش او پرداخته و خواسته اند که او را به عنوان یک الگو، برای نسل های آینده علم کنند. بوی زننده ریاکاری همه جا را پر کرده است اما هیچ کدام از آنها، از آنچه توسط نخست وزیر حزب محافظه کار بریتانیا، دیوید کامرون، ارائه کرد، ریاکارانه تر نبوده است. او در سال ۱۹۸۵ یکی از اعضای رهبری فدراسیون دانشجویان محافظه کار بود که در حمایت از آپارتاید، پوستر و تی شرت « اعدام ماندلا » را پخش کرده بودند. در سال ۱۹۸۹ او بیست و ششمین سالگرد زندانی شدن ماندلا را در سفر به آفریقای جنوبی به دعوت دولت بوتا جشن گرفت تا در مورد بی اثر کردن تحریم ها علیه آپارتاید بحث کنند. در مصاحبه صبح امروز رادیو ۴ در ژوهانسبورگ ، از او بعنوان یک تروریست یاد نکرد با ریاکاری تهوع آور او را « مادیبا » خواند [1]

ماندلا یک مرد استثنایی و از بسیاری جهات قابل تحسین بود، هم بخاطر شجاعت و هم برای ۲۷ سال استقامت در زندان در راستای اهداف و نیز برای بینش سیاسی هوشیارانه اش. با این حال، امروز رهبران جهان، در واقع برای نقش او در نجات سرمایه داری آفریقای جنوبی از بن بست آپارتاید و جلوگیری از سقوط کشور به حمام خون جنگ داخلی و بدین منوال، خدمتی که او به امپریالیسم غرب کرد، به ستایش او برخاسته اند.

سرمایه داری یک نظام استثمار طبقاتی و ظالمانه ایست که بیرحمی خود را هنگامی که برده مزدی به مبارزه بر میخیزد، با خشونت عریان به نمایش میگذارد. رهبران این نظام، مانند کسانی که حالا از ماندلا ستایش میکنند، بزدلان ریا کاری بیش نیستند. با این وجود، این نظام به قهرمان نیاز دارد. نیاز به رهبرانی که بتوانند ظلم و ستم پایه ایی برده مزدی را با ستم غیر ضروری درجه دوم، مانند ستم نژادی و جنسی، لاپوشانی کنند. نیاز به رهبرانی که بتوانند ظلم و ستم پایه ایی بر طبقه کارگر، ظلم و ستم بر اساس کار مزدی را با عبارات ظاهر فریبی همچون دموکراسی، آزادی و حقوق بشر برای همه، پنهان کنند. رهبرانی که بتوانند این کار را انجام دهند، مانند مارتین لوتر کینگ و نلسون ماندلا، آنوقت تبدیل به قهرمان میشوند. در دنیای واقعی، سرمایه داری هیچ علاقه ای به دموکراسی، آزادی و حقوق بشر ندارد. اینها عبارات پوچی اند که با آنها هر از گاهی خود را میپوشاند. برای درک آن، کافیست بیاد بیاوریم که رهبران ایالات متحده، بریتانیا و اروپا، در مدت چهل سال حمایت از رژیم آپارتاید، در حالی که دموکراسی، آزادی و حقوق بشر بصورت کاملا آشکارا زیر پا گذاشته میشد، ککشان هم نگزید. رژیم های غربی، برای کمک به سرکوب دشمنان خارجی و داخلی آن، مانند کنگره ملی افریقا ( کما) و خود ماندلا، تجهیزات نظامی و اطلاعاتی را در اختیار رزیم آپارتاید قرار دادند، برای آنها مهم نبود که رهبران ملی آفریقایی زندانی، که زندگی خود را برای چنین چیزهایی به خطر انداخته بودند، در زندان بپوسند. امروز ماندلا، برای بخشیدن دشمنان خود، یعنی پیشینیان همین رهبران جهانی، که به ستایش او میپردازند، به درجه سکولار مقدس ارتقاء داده شده است. او به عنوان سمبل مبارزه برای اصلاحات در درون سرمایه داری که میتواند به یک دنیای بهتر منجر شود، معرفی میگردد.

از زمان به قدرت رسیدن کما در آفریقای جنوبی، از اسطوره « ملت رنگین کمان »، زندگی بهتر برای همه، عدالت و برابری، ۱۹ سال میگذرد. با این حال، هاله ماندلا و مبارزه قهرمانانه برای آزادی، برای رژیم کما، پوششی برای ادامه استثمار و ستم بر طبقه کارگر آفریقای جنوبی فراهم کرده است. با مرگ ماندلا، این هاله محو خواهد شد. مرگ او نشان از پایان یک مرحله از تاریخ آفریقای جنوبی ست.

زندگی ماندلا

زندگی ماندلا با هر استانداردی که در نظر گرفته شود، قابل توجه بود. او در سال ۱۹۱۹ در خانواده یک رئیس پايين رتبه خوزا، رئیسی که مستقل نبود اما موقعیتش مدیون و مورد تائید و تصویب دولت آفریقای جنوبی بود، متولد شد. او در یک مدرسه مسیحی متدیست تحصیل کرد و در تمام عمر خود یک مسیحی باقی ماند. او در رشته حقوق درس خواند، اول در دانشگاه فورت هیر، مدرسه ائی برای بسیاری از رهبران آینده مبارزات ملی در سراسر آفریقای جنوبی، پس از آن در دانشگاه ویتواترسراند در ژوهانسبورگ. از همان ابتدا، وکلای تحصیل کرده غرب و روزنامه نگارانی که به جامعه قبیله ای خود پشت کرده و بر کما تسلط پیدا کرده بودند، خواستار حقوق برابر در جامعه سرمایه داری شدند. بنابراین، جذب شدن ماندلا به کما تعجبی نداشت، او در سال ۱۹۴۳ به کما پیوست. توانایی ماندلا و روح مبارزه جویانه او به زودی شناخته شد و موقعیت او در سازمان به سرعت افزایش یافت. او با این حال، به طور کلی از رهبری منفعل کما ناراضی بود. او از بنیانگذاران بخش جوانان در سال ۱۹۴۴بود که از طریق آن سعی کرد که مقاومت رادیکال تری را پیگیری کند. در سال ۱۹۴۷ به عضویت کمیته اجرایی ترانسوال کما انتخاب شد. به قدرت رسیدن ملی گرایان افریکانر در سال ۱۹۴۸ شاهد شروع سنگربندي های قانونی آپارتاید شد و وضعیت را برای اکثریت آفریقایی ها حتی بدتر کرد. در اوایل سال های ۵۰ میلادی، که او یک وکیل مشاوره شده بود، با دیگر رهبران کما به مخالفت منفی با نظام آپارتاید، و تظاهرات بشیوه گاندی، دست زدند. با این حال، تظاهرات مسالمت آمیز اوایل سال های۱۹۵۰ چیزی جز سرکوب به دست نیآورد.

در سال ۱۹۵۵، سند برنامه ای پایه ئی کما « منشور آزادی » نوشته شد و در سال بعد بتصویب سازمان رسید. سال ۱۹۵۶ شاهد متهم شدن ماندلا، به همراه ۱۵۵ نفر دیگر به خیانت، تلاش برای براندازی دولت از طریق خشونت بود. محاکمه به مدت 6 سال طول کشید و با تبرئه همه متهمان و رسوایی رژیم پایان یافت. در سال ۱۹۶۰ قتل عام فجیع شارپ ویل صورت گرفت. پلیس ۶۹ نفر غیر مسلح را که بر علیه نظم پاسپورت داخلی، اعتراض میکردند به گلوله بست، این نظم، همه سیاه پوستان را موظف به همراه داشتن کارت شناسایی میکرد که برای محدود کردن محلی که آنها میتوانستند زندگی و یا کار کنند، باید استفاده میشد. بدنبال این قتل عام، با اعلام حالت فوق العاده، کما منع و قدغن شد. این وقایع ماندلا را متقاعد کرد که مقاومت مسالمت آمیز در مقابل رژیم، مایوس و نا امید کننده است. او سپس برای سازماندهی جناح مقاومت مسلحانه کما به خارج از کشور سفر کرد. در بازگشت به آفریقای جنوبی، او گویا پس از رد اطلاعات سازمان سیا به پلیس آفریقای جنوبی، بازداشت شده و برای اتهامات نسبتا کوچک، از قبیل خروج غیر قانونی از کشور و تحریک کارگران به اعتصاب، محکوم شد. با این حال، در حالی که در زندان بسر میبرد دوباره به خیانت متهم شد. این به محاکمه معروف ریونیا ۱۹۶۳/۶۴ منجر شد. در طول این محاکمه او به دفاع از خود برخاست، اتهامات را قبول کرده و محکمه را به محاکمه بی عدالتی آپارتاید و جنایات رژیم برگرداند. در سخنرانی نهایی معروف، او اظهار داشت که او چگونه به آرمان های یک جامعه دموکراتیک و آزاد که در آن همه برابرند مهر ورزیده و اعلام کرد که برای این ایده آل ها حاضر است که از جان خود بگذرد. به جای حکم اعدام که انتظارش میرفت، ماندلا و دیگر متهمان، به حبس ابد محکوم شدند و سرانجام او ۲۷ سال بعد را در زندان دهشتناک جزیره روبن کیپ تاون سپری کرد.

در سالهای ۷۰ و ۸۰ میلادی، وضعیت اجتماعی در آفریقای جنوبی دچار وخامت شدید شد. وقوع تظاهرات شدت یافت، اما سرکوب و کشته شدن معترضان، که در مقام مقایسه با آنها، قتل عام شارپ ویل کوچک مینمود، برای ایجاد ثبات کمکی نکرد. در حوزه اقتصاد، برای جناح های اصلی طبقه سرمایه دار آفریقای جنوبی، کاملا مشهود شده بود که که سیستم مهاجرتی نیروی کار به طور خاص و آپارتاید به طور کلی، کشور را بسوی فاجعه سوق میدهد. تمرکز و افزایش سرمایه در سرمایه داری آفریقای جنوبی به معنای نیاز به طبقه کارگر با ثبات و ماهر بود. استراتژی سرمایه داران، ایجاد یک طبقه متوسط آفریقایی بود که بتوانند از آن به عنوان یک متحد در برابر طبقه کارگر استفاده کنند. آنها قصد داشتند که این کار را از طریق ایجاد مجموعه موسوم به « بنیاد شهری » انجام دهند. در عین حال، امیدوار بودند که ایجاد اتحادیه های کارگری آفریقایی، بتواند برای کنترل مبارزه طبقاتی مورد استفاده قرار گیرد. البته، این استراتژی به معنای فراهم آوردن حقوق سیاسی و همچنین حقوق های دیگر برای آفریقایی ها بود آنچنان که در سایر کشورهای متروپل به کارگران اعطا شده بود. فقط یک نیروی سیاسی توان اجرای چنین برنامه ای را داشت و آن کما بود. یکی از مشکلات شکل دادن کما بمثابه دولت، تائید « منشور آزادی » بود که فراخوان به اقدامات سرمایه داری دولتی مانند ملی کردن زمین، بانک ها و معادن را میداد. سرمایه در آفریقای جنوبی، این اقدامات را در دوره جهانی شدن، خودکشی ارزیابی میکرد. بنابراین، قبل از برداشتن ممنوعیت کما، بخشهای کلیدی سرمایه در آفریقای جنوبی، به ویژه شرکت های بزرگ معدن، بحث و گفتگو را با رهبری کما آغاز کردند که در این گفتگو ها اطمینان داده شد که اقدامات ملی کردن های مندرج در منشور اجرا نخواهد شد. حالا زمینه برای برداشتن ممنوعیت کنگره ملی آفریقا و آزادی رهبران آن در سال ۱۹۹۰ آماده شد. ماندلا در فوریه ۱۹۹۰ از زندان آزاد شد و روند مذاکرات منجر به انتخابات معروف سال ۱۹۹۴ و یک قانون اساسی دموکراتیک شد. با به رسمیت شناختن نقش او در اجتناب از جنگ داخلی و راه افتادن حمام خون، جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۹۳ به ماندلا اهدا شد. انتخابات سال ۱۹۹۴ به پیروزی کما و نصب ماندلا به عنوان اولین رئيس جمهور دموکراتیک در این کشور منجر شد. او به عنوان رئيس جمهور تا سال ۱۹۹۹ زمانی که او بازنشسته شد، باقی ماند

کنگره ملی افریقا و طبقه کارگر آفریقای جنوبی

کما، همواره خود را به عنوان یک جنبش ملی، یعنی نمایندگی منافع کل جمعیت آفریقا معرفی کرده است، در واقع جمعیت هر کشور شامل طبقات مختلف میباشد، طبقه های اصلی را طبقه سرمایه دار و طبقه کارگر شکل میدهد، اولی از استثمار دومی ارتزاق میکند. منافع این طبقات در نقطه مقابل هم قرار دارد. از این رو تظاهر به اینکه یک جنبش سیاسی می تواند منافع ملت به عنوان یک کل را نمایندگی کند،در یک کلام، فریبی بیش نیست. در واقع کما همواره حزب نماینده طبقه نو پای بورژوازی آفریقایی بوده و طی مدت زمانی که در قدرت بوده، آنرا ثابت کرده است. [ ۲ ]. لاس زدن کما با طبقه کارگر آفریقایی، مانور بدبینانه در بخدمت گرفتن کارگران به عنوان پادو های خود برای درهم کوبیدن رژیم آپارتاید و مقاومت در برابر ناسیونالیسم افریکانرها ( هلندی الاصل های آفریقای جنوبی - مترجم ) بوده است. از زمان گرفتن قدرت در سال ۱۹۹۴، کما مدیریت سرمایه داری در آفریقای جنوبی را در دست گرفته و این کار را مانند هر دولت سرمایه داری دیگر، در این دوره انجام داده است. وعده ملی کردن معروف در منشور آزادی، بصورتی پایدار و محکم بر روی کاغذ باقی مانده و هنوز اجرا نشده است. با این حال، خصوصی سازی و باز کردن درهای کشور بسوی سرمایه جهانی انجام یافته است. استانداردهای زندگی کارگران، در حالی که بیکاری افزایش یافته، پائین آمده است. هر زمانی که کارگران به مبارزه روی آورده اند، با تمام قوا با سرکوب دولتی روبرو شده اند. به عنوان مثال شنيع ترین آن، قتل عام کارگران معدن ماریکانا در ۶ اوت سال ۲۰۱۲ بود که در آن پلیس کما، ۳۴ نفر از معدنچیان اعتصابی را در یک نمایش عریان و حساب شده خشونت طبقاتی، بضرب گلوله کشت. همزمان، قدرت دولتی برای عروج نخبگان حزب کما به رده های بالای بورژوازی از طریق برنامه معروف توانمند سازی اقتصادی سیاه پوستان، مورد استفاده قرار گرفته است. از طریق این برنامه، تعداد انگشت شماری از سیاه پوستآن میلیونر شده و در شرکت های معادن و صنایع بزرگ بقدرت رسیده اند، فرایندی که رژیم تلاش می کند تا به عنوان جبران خسارت برای گناهان قرن گذشته، و به عنوان بهبود موقعیت آفریقایی ها به نمایش بگذارد. با این حال، در همان زمان که خود را به صفوف طبقه سرمایه دار ترفیع میدهند، همزمان مسبب ایجاد و شکل گیری یک طبقه محروم در حال رشدند که به پرداخت های رفاهی دولت وابسته اند. شکاف بین فقیر و غنی هر چه بیشتر در حال افزایش است. البته ایجاد یک طبقه بورژوازی سیاه پوست، همیشه جزو برنامه کما بوده است، اما دروغی که کماکان آن را تکرار میکند، این است که این فرایند، به نوعی به نفع طبقه کارگر آفریقایی ست. این دروغ، آشکارا افشا شده است. از یک طرف کما وضعیتی را بوجود آورده که در آن، با توجه به محاسبات خودشان، ۹ درصد از سرمایه شرکت های معادن در دست سرمایه داران سیاه پوست بوده در حالی که در سوی دیگر وضعیتی را ایجاد کرده که :

۴۰ درصد از جمعیت فعال (در سن کار) بیکار هستند. این معادل ۶ میلیون کارگر میشود که سن ۲/۸ میلیون نفر از آنها بین ۱۸ و ۲۴ میباشند.

طبقه محروم شهری، که صرفا با پرداخت های رفاهی میتوانند به بقایشان ادمه دهند، از ۲/۵ میلیون نفر در سال ۱۹۹۹ به ۱۲/۵ میلیون در سال ۲۰۱۲ افزایش یافته است!

۵۰ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می کنند

برابری معروفی که کما از آن حمایت میکرد، با توجه به اظهاریه اکسفام، چنان جامعه ای را شکل داده که همراه با برزیل، از نظر ثروت، در حال حاضر، نابرابر ترین در جهان میباشد.

البته ماندلا از ماهیت کاپیتالیستی برنامه سیاسی کما آگاه بود و این را در محاکمه اش در سال ۱۹۶۴اظهار داشت، جایی که او منشور آزادی را با این کلمات توصیف کرد:

« منشور ضربه مهلکی ست بر انحصارات مالی و معادن طلا که برای قرن ها این کشور را غارت و مردم آن را به بردگی محکوم کرده اند. شکستن و دموکراتیزه کردن این انحصارات زمینه های تازه ئی را برای توسعه یک طبقه مرفه بورژوای غیر اروپایی باز خواهد کرد. برای اولین بار در تاریخ این کشور، بورژوازی غیر اروپایی این فرصت را خواهد داشت که بنام خود، حق مالک شدن را داشته باشد، ماشین آلات، کارخانه ها، تجارت و شرکت های خصوصی رونق گرفته و بشکلی که قبلا هرگز بخود ندیده، شکوفا خواهند شد.»

دقیقا آنچه را که این گفته در بر گرفته بود، خود را در ماریکانا نشان داد. [۳]

کارگران و مبارزه ملی

امروز این یک اصل مارکسیستی است که طبقه کارگر نباید نیروهای سیاسی خود را به تمکین و تابعیت نیرو های بورژوازی وا دارد، که البته، شامل نیروهای بورژوایی ملی مانند کما نیز میشود. تا آنجا که به آفریقای جنوبی مربوط میشود، ما بارها در مورد خطر تابع کردن مبارزه طبقاتی به خواسته های مبارزه ملی گفته و نوشته ایم و به این موضوع اشاره کرده ایم که بمحض موفقیت مبارزه ملی، بورژوازی ملی بلافاصله حملات خود را بر روی طبقه کارگر آغاز خواهد کرد. این امربصورت انتقام جویانه در آفریقای جنوبی و نه تنها در ماریکانا اتفاق افتاده است. شواهد تجربی وضعیت بسیار اسف بار کارگران آفریقای جنوبی به وضوح برای همه قابل رویت است. ما در پائین از یک نوشته اخیر اباهلادی باسمجوندولو « Abahlali Basemjondolo » از انجمن کلبه نشینان نقل قول میکنیم . در این نوشته به نام « لیست مسکن در مقابل لیست مرگ » چنین آمده است:

« ما ظاهرا در یک کشور دموکراتیک زندگی می کنیم، در یک کشور عادلانه، کشوری که در آن همه باید به یک چشم دیده شوند. با این حال، نابرابری عظیمی وجود دارد. این نابرابری، اقتصادی، مکانی و سیاسی ست. ما همچنان به غنی و فقیر تقسیم شده ایم. ما همچنان به مکان های متفاوتی اختصاص داده شده ایم که برای مردمان متفاوت دیگری منظور شده بودند با انواع فرصت های متفاوت، زندگی های متفاوت و با انواع حقوق های متفاوت. ما همچنان به کسانی که آزادند عقاید شان را ابراز دارند و کسانی که اگر مرتکب جرم گفتن حقایق زندگی خود شوند با انواع ارعاب و سرکوب روبرو میشوند، تقسیم شده ایم.»

برای فقرا، این کشور یک زندان دموکراتیک است. ما مجاز هستیم که به زندانبانها و مدیرانمان رای بدهیم اما همیشه باید در زندان باقی بمانیم. ما باید زمانی که شهرک کلبه هایمان به طور غیرقانونی از بین برده میشوند و ما بی خانمان میشویم، سکوت اختیار کنیم. ما باید هنگامی که به اجبار در اردوگاه های موقت که تنها برای حیوانات مناسب اند، سکان داده میشویم سکوت کنیم. زمانی که به ما گفته میشود باید به لوسیکیکی ( ۴ ) ( Lusikisiki ) برگردیم یا زمانی که ما را به محوطه زباله ها در خارج از شهر میبرند، باید سکوت اختیار کنیم. زمانی که در معرض تهدید، ضرب و شتم، گلوله و کشتار هستیم باید سکوت کنیم. سیاستمداران فکر می کنند که هنگامی که ما حاضر به سکوت نمیشویم و هنگامی که در برابر سرکوب آنها مقاومت میکنیم، آنها می توانند با پرتاب یک تیکه گوشت، ما را ساکت کنند. بعد از این همه سال فکر می کنند که ما سگ هستیم. ما سگ نیستیم. ما انسانیم. ما به شورش ادامه خواهیم داد تا زمانی که با ما همچون انسان رفتار شود. "(۳۰/۱۰/۱۳)

بیانیه ای دیگر، این بار از یک مکانیک، نتشیمین نولالا Ntshimane Nolala، که توسط بی بی سی گزارش شده ، این دیدگاه را بیان میکند که کارگران سیاه پوست در حمایت از کما فریب خورده اند و فداکاری در مبارزه ملی همه بیهوده بوده است.این کلمات کم و بیش دقیقا همان چیزی ست که در متون قبلی ما نسبت بدان هشدار داده شده بود که اتفاق خواهد افتاد. او به بی بی سی گفت که:

« تنها چیزی که سیاهان بدست آوردند رای دادن در هر چهار سال و تعداد اندکی چند از نخبگان سیاه پوست [سیاستمداران] که آرزویشان اینست به ماندلا و فک و فامیل او نزدیک باشند.

امروز من به عنوان یک مکانیک کار میکنم، من هیچ مدرک تحصیلی رسمی ندارم، همه آن چیزی که در مورد تعمیر تاکسی میدانم من به خودم یاد داده ام - این دولت سیاه پوستان هیچگونه مراقبتی از من نمیکند و برای من هیچ وقتی نمیگذارد.

بله ما هر جائیکه بخواهیم میتوانیم بدون ترس برویم، اما ما هنوز آزاد نیستیم، نه از لحاظ اقتصادی.

آنچه که امروز در آفریقای جنوبی شاهدیم غارت و چپاول توسط تعداد انگشت شماری از سیاهپوستان از مانده های سفره کسانیست که اقتصاد را کنترل میکنند؛ رهبران ما در حال حاضر مشغول ثروت مند کردن خودند در حالی که اکثریت هنوز هم صاحب چیزی نیستند - این چیزی است که تبدیل به میراث آزادی ما شده است .

بنظر من، آنانیکه برای این آزادی جان دادند متاسفانه جان خود را برای هیچ از دست دادند. ۰۶/۱۲/۲۰۱۳ »

بسیاری از استدلال ها برای حمایت از مبارزه ملی، توسط استالینیستها و تروتسکیستها ساخته شدند، این استدلال ها با این دیدگاه آغاز شدند که آپارتاید جزو ضروری و لاينفک سرمایه داری آفریقای جنوبی بوده و از این رو با پایان دادن به آن، سرمایه داری آفریقای جنوبی نیز خواهد ریخت. این فروپاشی، سرمایه داری غرب را تضعیف و بحران در کشورهای سرمایه داری را توسعه داده و الی آخر. زمان نشان داد که این ایده به تمام معنی مزخرف بود. اگر در این مورد چیزی میشود گفت، اینست که سرمایه داری آفریقای جنوبی در نتیجه لغو آپارتاید قوی تر، امپریالیسم غربی تقویت و مسائل طبقاتی مغشوش تر از همیشه شد.

بحث های سیاسی این گروه ها برای دفاع از انقلاب دو مرحله ای و یا انقلاب مداوم که در مرحله اول بازتاب خود را در سرمایه داری دولتی نشان میدهد، هر دو به یک اندازه نادرست اند. هر سازمان سیاسی که وظایف مدیریت سرمایه داری را، ظاهرا در جهت منافع طبقه کارگر، در دست میگیرد، صرفا میتواند ارزش اضافی تولید شده در سیستم را منصفانه تر تقسیم کند. نظام سرمایه داری، استثمار کارگران جدا از ابزار تولید و از خود بیگانه، بقوت خود باقی میماند. در همین حال، تقاضا برای انباشت سرمایه ادامه مییابد. زیرساخت های این نظام به ناچار خود را بر روبنای سیاسی آن تحمیل می کند و مدیران نظام به صورت یک طبقه استثمارگر جدید، آنطور که در سال های ۱۹۲۰ در روسیه رخ داد، تحقق مییابد

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، همواره مبلغ این نظر بوده که کارگران باید مستقل از ملی گرایان بورژوایی، دنبال منافع طبقاتی، دستمزد و بهبود شرایط خود باشند. در آفریقای جنوبی چنین رویکردی باعث میشد که مسائل طبقاتی درگیر، به وضوح دیده شوند. در عوض،بخاطرحرف های گمراه کننده لیبرالیسم و نیز ابراز خشم اخلاقی بر علیه نژاد پرستی، این مسائل از انظار پنهان ماند و حالا آه و ناله خیانت کما سر داده میشود. نتیجه، یک سردرگمی بزرگ است. پروژه تغییر رهبری کما و یا به عنوان مثال بازگشت به سرمایه داری دولتی مندرج در « منشور آزادی »، آنطور که رهبر سابق جوانان کما، مالما ANC Malema و سازمان « مبارزان آزادی اقتصادی » او تبلیغ میکنند، فقط اتلاف وقت است.

در دراز مدت، تنها مبارزه ای که میتواند منافع طبقه کارگر را تأمین کند، سرنگونی نظام سرمایه داری و ساخت فرم بالاتر تولید اجتماعی، یعنی کمونیسم است که این هیچ ربطی به سیستم سرمایه داری دولتی که در روسیه ساخته شد ندارد. تلاش برای اصلاح نظام موجود، در راستای تأمین منافع طبقه کارگر، غیر ممکن بوده و تنها به ایجاد توهم در مبارزه منجر میشود. مبارزه کارگران در جهان نیاز مند انتخاب یک مسیر انقلابی ست. این مبارزه بین المللی ست و برای عملی کردن آن طبقه کارگر جهانی نیاز مند داشتن سازمان سیاسی ست.

همانطوریکه ما در قتل عام ماریکانا نوشتیم:

فاجعه اینجاست که خشونت های مرگبار سرمایه حد و مرزی نمیشناسد. در حالیکه همین اتفاقات در چین، برزیل و بسیاری از کشورهای دیگر به اصطلاح پیرامونی سرمایه داری رخ میدهد، در غرب « دمکراتیک» هیچ چیزی شبیه این بوقوع نمیپوندد به این دلیل ساده که هیچ نشانی از احیای قابل رویت پاسخ طبقاتی نیست. با این حال با بروز اولین نشانه های قابل توجه از پاسخ طبقه کارگر، حتی در وسعت جغرافیای سیاسی ما ( اروپا - مترجم)، شاهد تأخیری آنچنان طولانی در فرو آمدن تبر سرکوب نخواهیم بود. در ایتالیا، به عنوان مثال، سلاح های حقوقی حاضر و آماده اند، آزمون و تست های جامعی قبلا انجام شده است (جنوا در سال ۲۰۰۱ ) حتی اگر چه در آن زمان جامه عمل نپوشید.

حالا دیگر « صرفا » زمان محکوم کردن این رسوایی و یا گریه برای کشته شدگان طبقه کارگر بین المللی نیست، بلکه زمان ِ تلاش واقعی و سازماندهی برای یک حزب طبقاتیست، یک برنامه انقلابی، بطوریکه احیای مبارزه طبقاتی در آینده، هدف خود را نه فقط سرکوب طبقه سرمایه دار بین المللی، بلکه هدف سیاسی سرنگونی این جامعه طبقاتی، شکستن ناحق رابطه بین کار و سرمایه و از بین بردن مکانیسم تولید سرمایه داری را پیش روی خود قرار دهد. اپیزود غم انگیز لونمین (۵) و سلاخی ۳۶ کارگر، فقط یک داستان محلی از یک رویداد بی رحمانه در آفریقای جنوبی دور افتاده نیست، بلکه یک پرده از نمایشنامه حزن انگيز ست که مقرر است، هر جا که طبقه کارگر تلاش کند تا بپا خیزد، دوباره اجرا شود.

سی پی ۱۰ دسامبر ۲۰۱۳

(۱) او استثنا نیست، بلر نیز دروغ گفت( تعجب آور است ) هنگامی که او به رادیو ۴ گفت که ماندلا نسبت به « خانم تاچر » ( که ماندلا را به عنوان یک " تروریست " محکوم اما از پینوشه قصاب پشتیبانی کرد ) سر بود که در واقع از ملاقات با وی خودداری کرد. شاید، ریاکاری کسانی که در حال رفتن به گردهمائی اند تنها با ریاکاری کسانی که نمیروند قابل قیاس باشد. بنیامین نتانیاهو با استناد به هزینه، به این گردهمائی نخواهد رفت. این از طرف کسی ست که دستور نصب تخت خواب ۱۸۰،۰۰۰ دلاری را در جت دولتی اسرائیل برای سفر به لندن برای تشییع جنازه تاچر داده است. هیچ اشاره ای به این واقعیت که اسرائیل یکی از ثابت قدم ترین حامیان مادی از رژیم آپارتاید ( که خودش نیز در اجرای آپارتاید دست کمی از آنها ندارد ) بود، نشده است.

[ ۲ ] نگاه کنید به leftcom.org

[ ۳ ] نگاه کنید به leftcom.org هر دو مقاله فوق در جزوه « بحران جدید در آفریقای جنوبی » ( ۲ پوند شامل هزینه پستی از BM CWO، London WC1N 3XX ) چاپ شده اند.

[ ۴ ] یک شهر کوچک در استان کیپ شرقی .

[ ۵ ] لونمین یک شرکت معدن بریتانیایست که صاحب معدن پلاتین ماریکاناست که یک عضو کما را در هیئت مدیره خود دارد.